motorbikers

Beren van kerels roken Jeugdzorg de tent uit

Vandaag heb ik een voorstel voor iedereen die zich wel en niet geroepen voelt. Als iemand in je omgeving Jeugdzorg op bezoek heeft, is dat GEEN reden om diegene te mijden! Het is een reden om diegene te HELPEN, tenzij het daar inderdaad wel zo’n puinzooi is, dat daar geen kinderen kunnen wonen uiteraard. Maar dat is lang niet altijd het geval. Jeugdzorg haalt ook heel erg veel kinderen uit huis, waar het volledig onnodig is en veroorzaakt daarmee een heleboel trauma’s en leed bij kinderen en ouders. En grootouders, vrienden en andere familie. Over de terreur van een matriarchale samenleving, want daar leven we momenteel in.

Al vaak heb ik geschreven over de werkelijk van de pot gerukte opvattingen over opvoeding die jeugdwerkers bij Jeugdzorg erop nahouden. Ze vinden ouders al gauw te warm en te lief en dat vinden zij kindermishandeling, net als echte mishandeling, verwaarlozing en misbruik. Nu heb ik wel mensen gekend die hun kinderen geen grenzen leren en uiteraard vind ik dat geen opvoeding. Het gaat er alleen om op welke manier die grenzen aangegeven worden. Dat hoeft in de meeste gevallen niet door het kind te choqueren en áls het al een keer moet, kun je je kind daarna bij je nemen en tijdens het knuffelen uitleggen dat jij het ook niet leuk vond om hem of haar zo te laten schrikken. Dat je voorstelt om het in het vervolg rustiger aan te doen, maar dat dat niet kan als het kind zo koppig aan zijn of haar wil vasthoudt. Voorbeeldje.

Bij Jeugdzorg vinden ze ouders dus al gauw te soft. Ik herinner me nog dat ze het nota bene incest (!) vonden dat mijn zoon van acht een tijdje bij mij in bed sliep, omdat hij al jarenlang last van angsten had. Ik durfde hem al die jaren niet bij me te laten slapen, uit angst dat hij het per ongeluk op school zou vertellen in die idiote kring waar bazige juffen kinderen iedere ochtend streng uithoren. En dat ze dat dan ‘raar’ zouden vinden met hun ijzige westerse ideeën over dat je kindertjes vanaf hun geboorte al in hun eentje op een kamertje ver weg bij jezelf vandaan moet wegstoppen, waarna Jeugdzorg mijn zoontje zou weghalen. Maar toen ik overal was geweest voor hulp en niets had geholpen, dacht ik: en nu is het afgelopen met de angsten. Mijn zoon heeft het nodig om een tijdje in mijn armen te slapen, dus dan krijgt hij dat, klaar. Het heeft overigens geholpen. Na een jaar stijf in mijn armen te hebben geslapen, wilde hij zelf graag weer terug naar zijn eigen kamer. Als Jeugdzorg niet zulke doorgeslagen gedachten had over opvoeding, had mijn zoon die angsten nooit hoeven hebben!

 

 Dit is hoe bang mensen hier in Nederland voor de nationale terreurorganisatie Jeugdzorg zijn.

 

Denk je er nog even aan dat je mijn werk steunt? Mijn artikelen zijn uiteraard niet gratis! Dit is mijn werk en daar moet ik mijn inkomen uithalen, net zoals andere mediabedrijven. Er is weer één enkele donatie binnengekomen: hartelijke dank daarvoor, maar dat moeten er tientallen per dag zijn. Je moet mij het bestaan wel gunnen en dat doe je hier: 

 

 Untold Times is an independent crowdfunded news website by Anastasía Vassiliou, a handicapped Greek journalist who writes meaningful articles about many issues. The Dutch state has deprived her and her sons without any reason from all medical help, ID papers and income, while preventing her from earning any income herself. The only thing she can still do, is write, but she needs support to spread her work and to be able to continue! Thank you very much for the donations that are coming in, but do help Anastasía Vassiliou to become finally known after so many years, by supporting her work with a monthly or once-only contribution. This is how you donate:

Buy Me A Coffee

 

On the international crowdfunding platform Whydonate:

 


 

In doodsangst voor de Inquisitie!

Het is abnormaal dat je je kinderen niet op een liefdevolle manier kunt opvoeden in dit land, omdat je dan bang moet zijn dat ze worden afgepakt door Jeugdzorg! Ja, grenzen geven is nodig, natuurlijk, maar dat hoeft niet te betekenen dat je je kind geen liefde geeft. Kinderen hebben dat nodig: heel, heel veel liefde, een arm om ze heen, lekker knuffelen en uitgelegd krijgen waarom bepaalde dingen niet mogen of kunnen. Ik vergeet nooit de conference van Youp van ‘t Hek uit 1989, die ik van een vriendin op een cassettebandje had gekregen en in Griekenland in de auto grijs draaide, waarin hij toen al vertelde dat hij niet meer durfde te knuffelen met zijn kinderen uit angst een pedofiel genoemd te worden. Toen lachten we er nog om, maar nu is het doodserieus geworden. Je kunt echt geen lieve ouder meer zijn, want dat wordt niet gewaardeerd door de Inquisitie van vandaag de dag.

Op Twitter zie ik het ook, wanneer er eens iets over opvoeding wordt besproken. Iemand die iets in de trant van “wat zou jij doen als je kind dit of dat deed?”, vraagt. Ouders reageren altijd meteen op zoiets dat ze hun kind hard zouden straffen. Ik ben het daar helemaal niet mee eens en heb het altijd gedaan met dialoog.

 

 Dat je in je eigen gezin bepaalde opvoedkundige technieken niet meer durft toe te passen, omdat je zelf daadwérkelijk Jeugdzorg in je nek hebt hijgen, is héél iets anders dan een ander maar in de stront laten zakken uit angst om je eigen kinderen.

 

Kleinzielige kul uit angst je kinderen kwijt te raken

Dat je in je eigen gezin bepaalde opvoedkundige technieken niet meer durft toe te passen, omdat je zelf daadwérkelijk Jeugdzorg in je nek hebt hijgen, is héél iets anders dan een ander maar in de stront laten zakken uit angst om je kinderen. Zo, dat heb ik gezegd! Dit is voor iedereen die mij al jaren mijdt, alleen maar omdat ik last had en nog steeds heb – want de oorlog over drie generaties van mijn familie is nog lang niet afgelopen – met Jeugdzorg. Als iemand in je omgeving onterecht met deze terroristen te maken krijgt, is het juist zaak dat je als buurt de degens kruist met hen en hun zo de stuipen op het lijf jaagt, dat ze niet meer terug durven komen. Dat is heel goed mogelijk: kijk maar naar expats bijvoorbeeld. Die krijgen bijna nooit bezoek van deze Inquisitie, want die hebben altijd executivebanen en dus hooggeplaatste kennissen. En mensen die echt geweld plegen in huis, daar is Jeugdzorg ook beducht voor, want die slaan die trutten gewoon de tent uit. En pedofielen worden weer beschermd door de satansekte. Zo schiet het niks op.

Ik maak er een beetje een grapje van, maar dit is gewoon verschrikkelijk. Het is uiteindelijk simpele marketing: Jeugdzorg moet een bepaald quotum per jaar halen aan gezinnen die ze van hun kinderen afgeholpen hebben – “die ze hulp verleend hebben” in hun eigen woorden – om het jaar erna nog subsidie te krijgen. Aangezien ze de echte mishandelaars en pedofiele ouders niet weten aan te pakken, hetgeen toch echt hun werk is, pakken ze ons de goede ouders maar. Het – heerlijk dwarse – dochtertje van een oude vriendin van me was eens op blote voetjes naar buiten gegaan, terwijl haar moeder nog even uitsliep op de zaterdagochtend. Eén keer was het gebeurd en hup gelijk belden er buren naar Veilig Thuis, toen nog AMK geheten. Dat is ook zo’n dingetje met deze lieden: omdat ze er constant zo’n bende van maken, moet er iedere tien jaar een reorganisatie komen en een nieuwe naam, omdat ze de oude verpest hebben met hun wangedrag.

Maar mijn vriendin moest helemaal een vrouw met een videobedrijf erbij halen, die haar met haar kinderen thuis filmde, om te bewijzen dat ze gewoon een goede moeder was. Dat was vóór 2015 en dus liet Veilig Thuis toen wel los. Dat zouden ze nu niet meer gedaan hebben, want sinds die nieuwe Jeugdwet uit dat helse jaar kan helemaal niemand hen meer aan. Loslaten doen ze niet, fouten toegeven kennen ze niet en iets goedmaken, dus kinderen teruggeven bijvoorbeeld, staat ook al niet op het menu bij Jeugdzorg. Als je ze nu op de stoep krijgt, ben je je kinderen kwijt en daar is niet aan te ontkomen. Maar om dan maar als een bange wezel je vrienden en buren te laten barsten, alleen maar omdat Jeugdzorg toevallig hen heeft uitgekozen als volgend slachtoffer, dat is niet okee! Hier in mijn buurt in het Friese Beetgumermolen keerde iedereen ons ijskoud de rug toe. Ze verrekten het zelfs om als buurt een simpele brief naar Veilig Thuis of inmiddels de Raad voor de Kinderbescherming te sturen met de vraag waarom kinderen van goede moeders tegenwoordig worden afgepakt. En dat zijn dan die zogenaamd zo stoere Friezen. Niks van gemerkt! Ze roddelen erop los en laten je keihard zakken.

 

 Wat we nodig hebben, dat zijn echte mannen.

 

De terugkeer van de vaders!

Je hebt nu wel gezien dat Jeugdzorg onbuigzaam is en levensgevaarlijk voor ieder gezin. Je kunt zomaar hun volgende slachtoffer zijn. Wat ervoor nodig is, is zo weinig: een vervelende huisarts die met het verkeerde been uit bed gestapt is, een pestkop als buur, een akelige juf op school of een kinderarts in het ziekenhuis die te lui is om je kind fatsoenlijk te onderzoeken en dan ontkent dat het ziek is, terwijl het dat wel is. Maar is dat een reden om weg te duiken als iemand in je buurt deze bende doorgedraaide viswijven onterecht op bezoek heeft? Nou, ik dacht van niet! Hoe zou je het vinden als dat jóú overkwam? Het is juist het moment om de vaders weer eens uit de kast te trekken, die de meeste moeders in de jaren ’80 al afgeschaft hebben. Vaders die assertief zijn en groot en sterk met een luide, zware stem. Als er bij Veilig Thuis, bij SaVe, bij WSG, de Kinderbescherming of bij welke andere organisatie ook die bij Jeugdzorg hoort, een groep boze vaders aan de deur staat met voor mijn part de hooivorken in de hand én een telefoon om de gesprekken op te nemen, moet je eens opletten hoe gauw de Inquisitie zich terugtrekt. En zo hoort het. Jeugdzorg hoort gezinnen te steunen, niet ze voor altijd uit elkaar te rukken uit misplaatste en losgeslagen vrouwelijke rancune tegen één van de ouders.

En nog wat: bij Jeugdzorg zelf werken ook bijna geen kerels. Aleen in het hele land een klein handjevol homo’s – lees: mannen die op de vrouwelijke manier reageren – die wel aardig zijn enzo, maar die je bij de vrouwen mag optellen qua manier van zich gedragen. Wat ze daar nodig hebben, dat zijn mannen. Beren van kerels van twee meter met een zware stem en overwicht op van die gezinnen waar ze wél hun kinderen mishandelen, verwaarlozen, stierlijk verwennen of misbruiken. Daar kan ook de satansekte niet tegenop hoor, want ook daar zitten allemaal van die venijnige wijven. Die zijn wel hartstikke vals, maar als je daar een kerel op afstuurt, liggen ze zo in de hoek te bibberen. Waarom denk je dat er überhaupt mannen zíjn? Zou God de man niet met een doel gemaakt hebben? Ja toch? Laat ze lekker man zijn, haal ze weer terug in je gezin, want niet alleen jongens maar ook meisjes hebben een vader nodig en Jeugdzorg kan echt niet tegen gezinnen op, waar de buurt even mee komt helpen om een zeurend Jeugdzorg dat met kwade intenties de kinderen komt traumatiseren, de tent uit te roken.

 

Matriarchale samenleving

Het is even stevige taal vandaag, lieve mensen, maar ik kan nu eenmaal nog altijd niet goed genoeg praten na zoveel tia’s om een video te kunnen maken. En als je met platte tekst een gevoel wilt weergeven, is daar bijbehorende taal voor nodig. Zo en dan is het nu tijd om mij eens te komen steunen!

 

donations Untold Times

 

 

Buy Me A Coffee

 


 

 

 

Follow the news by Email

 

Natassa Vassiliou, MA

Anastasía (Natassa) Vassiliou analyses the news with her unique fresh insight. She studied Greek & French Literature, with minors in law ethics and teaching mother language plus specialisation in media psychology. 25 years in education & business trainings followed. 13 years in traditional medicine research and coaching & 2 years in the media. Natassa loves kids, Greece, coffee & nice people. Also cherries, apes, boeren, cooking & experts. No to Jeugdzorg, egoists, bonkers, dipshits & digital ID's. Proud Greek, Orthodox Christian and Mom of 2 Awesome Big Boys, she is sadly handicapped.

Feel free to give a nice reaction:

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.