jeruzalem-old-town

Conversatie met de vrouw van Jezus

Een jaar of 10 à 15 geleden hadden we Neal Donald Walsche, die Conversations with God schreef. Met wie hij praatte, weet ik niet, maar in ieder geval niet met God. Hij gaf later ook toe dat hij plagiaat had gepleegd met een stuk over een kerstconcert, dus wie weet waar hij de rest vandaan heeft. Zijn dikke duim? Vandaag vertel ik u over een echte conversatie die ik met de vrouw van Jezus had. Ook kan ik de echte God weer spreken en hem zien, maar dat komt een andere keer. Ik vraag niet van u om er één woord van te geloven, want er kwam een hoop informatie los, die heel anders is dan wij weten of denken. Ziet u het maar als een nog te onderzoeken mogelijkheid.

Het begon heel vreemd. Ik was namelijk weer eens bezig met het ontstoppen van onze gootsteen in de keuken. Die is al verstopt sinds we hier wonen en een tijdje geleden zag ik de vorige bewoonster. Ze stopte een soort hemd, een kledingstuk, IN de gootsteen en liet het de rioolbuis in gaan. Expres om ons te pesten – hoe gek kun je zijn? Zoiets krijg je er nooit meer uit. Geloof me: ik heb letterlijk alles gedaan wat mogelijk is, maar het hemd ging steeds vaster in de afvoer zitten en nu kunnen we al bijna een jaar de gootsteen niet meer gebruiken. Ik weet ook pas sinds kort dat het een kledingstuk is, wat erin zit. Als het hemd op een dag in het beruchte putje in onze voortuin aankomt, klaag ik de vorige bewoners aan. Maar nu probeerde ik in mijn geheugen te kijken om te zien of ik de boel op die manier nog gerepareerd kon krijgen. En nu komt het, dit gaat u niet geloven.

 

Terug naar de eerste eeuw na Christus

Wat ziet mijn oog? Jawel, mijn oog ziet, terwijl ik in onze afvoer probeer te kijken, een Amerikaanse meneer uit de jaren ’90, die in het oude Syrië was opgesloten en zich geen raad wist. Hij zat naast een meneer uit de oudheid, die een vuurtje had gemaakt en een vreemde taal sprak. Er zat ook een dame bij, maar die zat helemaal stil met een capuchon over haar hoofd. De Amerikaan was helemaal blij dat er iemand Engels sprak en vroeg of ik met de mensen daar kon praten. Tja Aramees was het toch, niet? Geen woord, mensen! Ik had geen idee wat ik moest doen. Grieks werkte niet en toen zei ik maar iets in het Koerdisch. Ik mag een boon worden als het niet waar is: de man sprak terug in bijna hedendaags Koerdisch! Wauw, dat wisten we niet over het oude Syrië. Maar het Aramees schijnt ook nauwelijks veranderd te zijn, dus dat kan. We bevonden ons ten oosten van Jeruzalem vlak onder Damascus. Middenin de woestijn in een piepkleine, uitgedroogde oase.

Koerden vertellen altijd dat zij de oude Meden zijn (van Meden en Perzen), maar dat bleek niet correct: zij zijn kennelijk de oude Parthen van Parthië, het Parthische Rijk. Hun taal noemden ze toen al Kurdî (niet Kurmancî, daar moest de man om lachen). Daar vroeg ik natuurlijk gelijk naar en dat was het antwoord. Zij waren goeie mensen en samen met Assyriërs, Grieken, Arabieren (niet de Filistijnen) en soms joden de enigen in het Midden-Oosten, die Baäl (Satan) niet aanbaden. Erg ver kom ik nu ook weer niet met mijn gebrekkige Koerdisch, maar gelukkig werd de vrouw naast ons wakker. Die sprak vloeiend Koerdisch. U gaat het niet geloven: dit was Martha van Bethanië en zij was inderdaad de vrouw van Jezus. Ze sprak Grieks tegen mij en bleek ook Griekse te zijn. Ze zal het Koerdisch wel snel opgepikt hebben, want dat is niet zo’n moeilijke taal. Nu werd het logisch voor mij, want hoe kun je joods zijn als je broer Lazaros heet? Niet dus. Jezus was joods en hij had een Griekse vrouw.

De Koerdische man vertelde dat zijn vrouw ziek was. Ze lag op een britsje in een lemen hutje dat daar ook stond. Ze was op reis in de woestijn ziek geworden door een schorpioenenbeet. De hut zat vol schorpioenen die ik eerst moest vangen. Doodeng, maar het lukte en we gooiden ze in het vuurtje dat de man voor dat doel aangestoken had. We haalden zijn vrouw naar buiten en zetten haar in de schaduw naast het hutje, waar een lege waterput stond. Vervolgens zag ik dat God de vrouw ging genezen. Ik leerde de Amerikaan een paar woorden Koerdisch en toen verdween hij. Ja dit was het verleden. Daar kun je soms heel even een probleem helpen oplossen en dan verdwijnt alles opeens.

 

Wie kwam ik daar tegen? Een Amerikaan!

Ondertussen had ik nieuw gedachtenvoer. Fan van de boeken van Dan Brown had ik ook boeken van andere schrijvers die hem zo’n beetje imiteerden, gelezen. Daar zat Jesus Video tussen, een boek uit 1998 van Andreas Eschbach over een Amerikaanse man die op reis was in Jeruzalem en opeens in een tijdgat – of hoe noem je zoiets? – terechtkwam. Hup, daar stond hij in het oude Israël of beter gezegd het oude Syrië. Jeruzalem is een stuk groter dan vroeger natuurlijk, dat zal het zijn. Hij had uitgerekend die Koerdische mensen gevonden en Martha, Jezus’ vrouw. Dus die maffe wetenschappers van tegenwoordig hebben blijkbaar echt iemand naar het verleden weten te transporteren. Waarom wij dat niet mogen weten? Wel, de man en het hele scenario trouwens, kwam pas tot leven toen ik het ontdekte. Hij is nooit meer teruggekeerd naar het heden, want … er vond een shock plaats door het manipuleren van de tijd op dat moment. In de echte oase in het oude Syrië werd die Koerdische mevrouw namelijk door de tijdschok gebeten door schorpioenen, die opeens opdoken. Als je enorm schrikt, raak je een stukje van jezelf kwijt. Dat is wat ik zag en dat is ook de plek waar de Amerikaan terechtkwam. Eigenlijk overleed hij door de verplaatsing in de tijd en zijn geest hing daar nog. Heel triest en heel erg dat die wetenschappers daar nooit voor veroordeeld zijn. Die man wist niet wat hem overkwam.

Martha vertelde de Koerd, toen hij wakker werd, dat de Amerikaan uit de toekomst kwam. Alsof het normaal was. Uit een hun nog onbekend land helemaal in het westen. Tot mijn verbazing legde Martha mij uit dat de mensen toen al wel gehoord hadden dat er daar inderdaad nog een land moest zijn. Ziet u wel, ik dacht al dat ze dat vermoedden. Ik legde uit dat je een gigantisch schip moest maken en dat de overtocht dan nog wel een maand zou duren ofzo. Geen eilanden onderweg, alleen via Scandinavië zouden er 800 jaar later mensen naar dat land gaan. Ik vertelde nog dat er wijze mensen woonden, die in de natuur leefden en paarden hadden. Lang zwart haar hadden ze en hun huid was een beetje roodbruin. Dit deed Martha weer plezier, want ze hield erg van aardige mensen. Ze vertelde me vervolgens wat over het eten van toen, dat ik al wel wist. Ik had namelijk een pak spaghetti in mijn handen om te koken en vertelde dat dat uit China kwam.

“China!”, lachte Martha me uit. “Joh, wij maken hier al eeuwen thuismacaroni, trachanás! De Europeanen hebben het misschien daar vandaan, maar wij niet!”. Trachanás is inderdaad pasta en het lijkt erg op bami. Het wordt nog altijd thuis gemaakt en dat vond Martha heel leuk om te horen. Vervolgens gaf ze me een recept voor een saus, die ik maakte met uitjes, crème fraîche en kaas. De Europeanen noemde ze barbaren en ik kwam niet meer bij van het lachen. Ik zat gewoon te praten met een Griekse uit het oude Israël en dat was bovendien de vrouw van Jezus! Een hele vrije en intellectuele vrouw was dit. Niets onderdrukking van vrouwen in de oudheid! Martha vond het onderdrukking dat de huidige vrouwen hun kinderen niet zelf mogen opvoeden en zo ongeveer verplicht zijn te werken. Ik was het volledig met haar eens.

“Hoe zijn jullie alle oude kennis kwijtgeraakt?”

En nu komt het. Martha kon na een tijdje ook bij mij in huis kijken en was, net als alle mensen uit de oudheid die ik gesproken heb, totaal niet onder de indruk van onze technologie. Onzin vond ze het en de hele natuur gaat eraan op die manier, oordeelde ze. “In onze tijd was Israël behoorlijk groen” en ze schrok weer toen ik haar liet zien hoe Bethanië er nu uitziet: helemaal droog. “Dat komt door al die enorme landbouwmachines van jullie”, zei ze verdrietig. Ook het nieuws dat we met 7 miljard man op de planeet zitten, vond ze geen best teken. “Hebben die mensen dan geen besef van wat ze doen? Waarom blijven ze maar steeds te veel kinderen krijgen?”, vroeg ze. “De mensheid is dommer geworden in plaats van wijzer”. Ook over onze medische “kennis” was ze niet te spreken. Alles over voeding wisten zij allang. De tomaten, aardappelen, paprika’s, komkommers en bonen uit Amerika vond ze prachtig. “Maar je hebt vet nodig (voor je brein, ja ze zei het echt), fruit en granen, maar geen ladingen groente! Daar krijg je die ziekte van, die jij ook had: de ziekte van Crohn, zoals jullie dat noemen. Hoe is het mogelijk dat jullie niets meer weten??”.

Ik wist het niet en gokte op oorlogen, Turkse en Arabische invasies en boekverbrandingen door hen en door de katholieke kerk. Maar de Arabieren waren in hun tijd prima mensen, wierp ze tegen. Ik liet haar de islam zien en vroeg haar wat ze ervan vond. “Niet best. Deze mensen hebben het over vrede, maar vrede voor hen betekent dat iedereen hun godsdienst overneemt. Zij aanbidden het kwade”. Tweeduizend jaar geleden konden artsen, maar ook gewone mensen vaak, de meeste ziektes wel genezen. Nú kunnen we dat niet meer, ook al kunnen we de ziektekiemen zien met de moderne technologie. “Jullie zien ze, wij genazen ze gewoon”, besloot Martha.

Ik heb nog veel meer te vertellen, want Martha bleef urenlang bij me. Er moeten immers allerlei zaken uit het verleden herontdekt worden. Rechtgezet en opgelost. Zonder dat kunnen we de hedendaagse satanisten, waar ze erg van schrok toen ik over hen vertelde, nooit overwinnen. Er komt dus een Conversaties met de vrouw van Jezus II en ik denk ook wel III. Over wie Maria Magdalena was, hoe Jezus en Martha leefden, hoe Jezus wel en niet gestorven is, over de opstand tegen de Romeinen vanaf het jaar 64 tot en met het jaar 70 (en zelfs daarna nog) en meer. Zelf geloof ik niet zo snel wat mensen me vertellen, wanneer ik ze ‘in de lucht’ spreek, zoals ik altijd zeg. Maar Martha’s verbazing bij een aantal zaken overtuigde me toch. Het is ook geen channelen, want zoiets doms doe ik niet: ik blijf gewoon wie ik ben, ga niet uit mijn lichaam, zoals channelaars beweren te doen. Ik interview ze gewoon, terwijl ik ze ook help met hun issues. Daarom zie ik ze immers meestal: omdat zij ook iets op te lossen hebben en ze mijn hulp vragen.

 

 


donate-to-natassa-news

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow the news by Email

 

Spread the love:

Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.