Een nieuw leven

Een nieuw leven

Het is alsof ik opnieuw geboren ben. Gisteren besefte ik opeens dat ik uit de klauwen van de satanssekte ben ontsnapt. Als eerste persoon ooit in duizenden jaren tijd! Ik vocht er al tientallen jaren tegen, maar had geen idee dat ik überhaupt in een satansekte zát. Moet nu even glimlachen, want de uiterst kwaadaardige directrice van mijn zoons basisschool in Wageningen had ooit eens in het leerlingdossier van mijn zoon geschreven dat ik zogenaamd bij een sekte zou zitten. Degene die er echt bij zit, dat is zijzelf. Ik zat er alleen gevangen. Hoe dan ook, het is een bijzonder gevoel om plotseling vrij te zijn. Toch zijn we er nog niet.

Eigenlijk is gewoon de kogel door de kerk. Laatst had ik die uitdrukking in een artikel gebruikt en zag ik dat iemand het in het Engels zat te lezen. Google had ervan gemaakt ‘the bullet through the church’ en er was geen touw aan vast te knopen. Aan deze zin ook niet trouwens. Ik weet zeker dat Google daar ook niks mee kan. Kunstmatige intelligentie kan nou wel hip zijn, maar iets echts opleveren doet het vooralsnog niet. Taal is een grillig iets, wat zich niet zomaar laat onderwerpen aan wiskundige regeltjes.

 Afijn, wat fijn
om plots’ling vrij te zijn

 

Ik weet zelf niet zo goed wat te schrijven, maar Costas zegt dat ik moet schrijven wat ik voel. O ja, voelen, dat is ook zo. Jaaa, ik voel van alles door elkaar heen en dat kon ik mijn hele leven niet. Niks voelde ik en nu opeens alles tegelijk. Mijn rechter hersenhelft moet dan wel terug zijn, dat kan niet anders! Ik vind het wel een soepje momenteel, maar waarschijnlijk zijn de neuronetwerken aan de rechterkant van mijn kop wel allemaal verstopt geraakt. Wel zo’n 50 jaar lang ongebruikt, dus het is even wennen. Met horten en stoten komen er allerlei emoties binnen, daarna weer gedachten, weer emoties en zo gaat het maar door. Dat is dus de rechter hersenhelft! Ik heb dat intellectuele ook niet meer zo, zegt Costas. Zelf had ik daar niet zo’n last van, maar hij maakte zich er zorgen om. Nu is mijn hoofd 100 kilo lichter, dus hij zal beslist gelijk hebben gehad.

 

Zo gaat het verwerken van oud zeer

Tijdens mijn slaap komen er zulke enorme hoeveelheden bagger uit me, dat ik ‘s morgens vermoeider ben dan ‘s avonds wanneer ik ga slapen. Allemaal nare herinneringen zijn het, die ik ‘s nachts verwerk. Leuk is het niet, maar er is nu eenmaal ongenadig veel gebeurd aan akeligheden in mijn leven en dat zal er toch eens een keer uit moeten. Daarvoor heb je twee hersenhelften nodig. De linker kan het wel verwerken, dus ergens opruimen, maar de rechter moet het toch eerst bekijken voordat het écht weg kan. Dat gebeurt nu allemaal en het is ongenadig veel.

Normaliter moet je, wanneer je zomaar uit een vreselijke gevangenis bevrijd wordt, eventjes bijkomen. Ik krijg die kans niet, want er moet onmiddellijk geld komen om überhaupt te overleven. En dat terwijl ik inmiddels vier hartaanvallen heb gehad binnen een paar weken tijd. Vanochtend nummer vier, toen er wéér zulke gruwelijke herinneringen boven kwamen drijven, dat mijn hart ze niet aankon. Inmiddels weet ik wel hoe het werkt: je hart haalt een herinnering op. Die komt uit je thymusklier, tenminste bij mij nu wel. Daar zitten je herinneringen aan gebeurtenissen, waar je met je rug tegen de muur stond en je jezelf niet kon verdedigen tegen iets of iemand. Dan krijg ik enorme pijn op mijn borst en moet ik helpen de herinnering uit de verpakking te halen waar die in zat. Ze waren immers gewist door de ISS (fiom, die zeker geen breiclubje is). Dan moet ik ernaar kijken (rechter hersenhelft), er iets van vinden en vervolgens gaat ze naar de linker hersenhelft om weer klein gemaakt te worden en ergens in een vakje te verdwijnen in mijn grote hersenen.

Dit is wat er bij mij van binnen gebeurt, maar ditzelfde gebeurt ook verder in de maatschappij. Natuurlijk lijkt het net alsof de machthebbers steeds meer macht grijpen en ons verder in een hoek dringen. Maar kijkt u eens naar dat coronagebeuren? Nu wil men opeens toch een vaccinatiepaspoort. Vreselijk natuurlijk, maar in ruil daarvoor moeten ze wel de hele maatschappij weer opengooien. Wij, de wappies van de wereld, zitten immers met ons grote mond open op Twitter (en Facebook) heel hard te schreeuwen dat dit toch allemaal niet kan. De regering en de media schelden ons wel uit, maar kunnen aan de andere kant niet om ons heen. En steeds minder! Wij noemen immers de feiten op. Wij zijn namelijk iedere keer weer met meer en daardoor zijn de voorstanders van al dat vrijheidsberovende geneuzel met steeds minder. Let maar eens op, dan ziet u het wel. En dat is nog maar het begin, want ik was hun grote troef. Die machtskliek had ál hun macht op mij ingezet en toen ontsnapte ik. Ha! Met dat ik genees en weer op krachten kom, is het spel voor hen over en uit. Dat heb ik u voorspeld en het is nú aan het gebeuren.

Ik ga slapen, ben echt doodmoe. Heb maar een mooie dag straks!

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow the news by Email

 

Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.