autumn-colours

Genezing van thalassemie: de eerste resultaten

Nieuws gaat niet alleen maar over het coronavirus, de klimaatgekte of de regering. Ook de genezing van een als ongeneeslijk bekendstaande ziekte is nieuws! Ik blijf het dus wonderlijk vinden dat je je met psychologie – traumaverwerking – moet bezighouden om ziektes te kunnen genezen. De stelligheid van moderne artsen en andere Medische Mensen dat ziektes níet zouden kunnen genezen, vind ik echter nog veel wonderlijker. Mensen verbieden zelf naar genezing te zoeken en hun voor te liegen dat er geen hoop zou zijn, vind ik niet alleen wonderlijk, maar zelfs gevaarlijk. Kom, we gaan gezellig gal spuwen over wat ik op mijn lever heb!

 

 Heel even voor wie me mist op Twitter: het proces dat zich nu aan het voltrekken is, vergt al mijn kracht en energie. Ik ben uitgeput van dit alles, maar zodra ik weer kan, zien jullie me wel weer verschijnen!

 

Gevaarlijk om ziektes te genezen??

Maar zij vinden het dus gevaarlijk om mensen wél hoop te geven, want zij hebben zich nooit verdiept in de vraag of ze ziektes kunnen genezen. De meester op school zei dat het niet kon en de juf beaamde het en dus denken zíj niet na. Als je een modern medisch beroep hebt, mag je patiënten namelijk niet genezen, alleen maar een beetje oplappen. Ze kunnen totaal niet begrijpen dat ik zóveel van mijn jongens hou, dat ik wél ben gaan nadenken en zo mogelijk nog minder dat ik wel degelijk genezing heb gevonden. Het gaat hun wereld te buiten en dat is dat. Wat ben ik blij dat ik zelf wél een beetje kind ben gebleven en dat ik nog altijd in wonderen geloof. Ik heb er zoveel aanschouwd dat dat ook wel mag overigens. Nou, deze gram zit dus in mijn lever. Herkenbaar? Laten we doorgaan met het ding leeghalen.

Lieve mensen, het is pertinent níet gevaarlijk om hoop te koesteren of om je intuïtie vrij te laten werken, waardoor je weet wat je grenzen zijn. Toen ik een jaar of 10 geleden verlamd raakte en zowel mijn ontzettend slechte – met een paar vriendinnen deden we hem altijd na en hadden we de grootste lol om die excentrieke man die alles in een boekje moest opzoeken – huisarts als de neuroloog in het Gelderse Vallei Ziekenhuis te Ede waar ze mijn klacht ook weigeren te bespreken, me de rug toekeerden, was ik natuurlijk doodsbang. Ik wist al jaren dat ik MS zou oplopen en ook dat mijn rugklachten niet ‘een beetje spit’ waren, zoals meerdere huisartsen me hadden voorgelogen, maar iets ergs wat een naam had. Hernia, ischias … iets in die orde van grootte, maar wat precies wist ik niet. Het was toen al vele jaren gaande dat ik verzocht naar het ziekenhuis te worden doorgestuurd, maar dat ik niet mocht. De ziektekostenverzekering, eerst Groene Land, daarna Zilveren Kruis Achmea, liet me keihard stikken en weigerde keer op keer te bemiddelen. En dat komt ook uit mijn lever!

 

Leedvermaak

De huisarts en dat is Arthur Gradenwitz uit Wageningen, lachte me vierkant uit, toen ik het nieuws gehoord had van dr. Smidt dat ik zogenaamd geen MS zou hebben en verder ook niets zou mankeren. Hij had geweigerd me de scan mee te geven, waar ook de aantekeningen van de radioloog op stonden, die op de scan gevonden had dat ik Alzheimer had (!). Dat mocht ik ook al niet weten namelijk. MS is niet altijd te zien op een MRI-scan, dus het kan best zijn dat ze dat niet gezien hebben. Maar moest ik niet weten wat de oorzaak was van mijn in die tijd hard achteruithollende geheugen? Ik wist niet eens meer wat ik vijf minuten eerder gedaan had en was bang dat ik mijn jongens niet meer zou herkennen. Mijn hele hoofd was één lege, grijze plak geworden en zelfs nu kan ik heel moeilijk herinneringen ophalen uit de jaren 2012 tot 2015. Daarna ging het langzaam weer vooruit met mijn geheugen en nu heb ik er alleen last van dat ik woorden niet kan vinden en niet veel uit het hoofd kan leren. Kun je Alzheimer genezen? Ja dus! Als je maar niet zo’n arrogante drol van een arts bent, die te lui is om zich in te spannen voor zijn/haar patiënten.

Na het debacle met de hersenscan zocht ik toch maar een andere huisarts. In Wageningen waren ze allemaal heel star en naar, dus hoop op een betere had ik niet. Ik kende ze allemaal al, want ik had uiteraard vele malen geprobeerd een betere te vinden. Mijn nieuwe huisarts deed alsof hij niet gehoord had dat de ziekte van Lyme en de ziekte van Crohn wél gediagnosticeerd waren, maar dan door een onafhankelijk arts. Zijn voorganger had me daarvoor zelfs voor gek verklaard en dat overal rondgebazuind, vooral bij de scholen van mijn jongens en bij Jeugdzorg: daar waar het effect had om over me te liegen. Want waarom zei hij niet tegen hen dat ik een bijzónder liefhebbende moeder was, die de strijd aangegaan was met haar ziekte en daarbij toen al een paar succesjes had geboekt?

Ik had de verlamming in 2014 al gestopt en dat was me gelukt door maandenlang takjes basilicum in mijn drinkwater te doen, door crèmes te maken met eucalyptus en pepermunt en door naar Terschelling te gaan, waar mediterrane dennenbomen staan. Daar zat een stofje in – serotonine geloof ik – dat niet in de noordelijke dennenbomen zit en toen ik dat inademde, kon ik weer beter lopen. Het ging daarna niet meer achteruit. Ik nam een tas vol schors, takjes en denneappels mee, waar ik een tinctuur en crèmes van maakte om er ook anderen mee te helpen. Kun je MS genezen? Een volmondig ja! Ik kocht twee basilicumplantjes; gaf er één aan mijn nieuwe huisarts Theo de Haan en één aan Lara Debrito, de wethouder die ook weigerde me verder te helpen, om ze te laten zien dat MS wél te genezen is.

 

 In je lever zitten herinneringen aan situaties, waarin je met leedvermaak werd uitgelachen en je jezelf daar niet tegen kon verdedigen. Je wilt wraak nemen op de schuldigen als je een slecht mens bent: wrok. Ben je normaal in je hoofd, dan wil je ze alleen even laten voelen wat ze jou aangedaan hebben, als les dat ze zich voortaan gedeisd houden.

 

Zelf de diagnose stellen: thalassemie

Ik zal u niet verder lastigvallen met de wederwaardigheden uit mijn lever, maar direct in één lijn doorstuiven naar de thalassemie waarvan ik óók weer zelf moest ontdekken dat ik het heb. Mijn huisarts, deze keer twee vrouwelijke ‘artsen’ in het Friese Beetgumermolen, hadden gelijk moeten zien aan mijn bloeduitslag dat ik geen gewone bloedarmoede had, maar thalassemie. Als ze enigszins verstand van hun beroep hebben, dan hébben ze dat ook wel gezien. Maar ook zij hebben zich laten omkopen c.q. chanteren door de ISS en hun vele vrinden en hielden hun waffel stijf dicht. Ze deden precies niets om te voorkomen dat mijn kinderen zouden worden afgepakt door een kwaadwillend Jeugdzorg, dat per se wraak wilde voor al die keren dat ze ze niet wisten te grijpen, omdat mijn kinderen een moeder hebben. Ze werkten er zelfs aan mee door me weer voor te liegen dat ik zogenaamd niets zou mankeren en me zou aanstellen. Nou, dat dacht ik even niet! Mijn zoon onderzochten ze wel, maar expres niet op ziekte van Pfeiffer, omdat hij dat waarschijnlijk had, vlak voor en na onze verhuizing naar Friesland. Bij de oudste deden ze dezelfde truc, maar dan met een lactose-intolerantie. En ik mocht de bloedtests en andere onderzoeken níet hebben. Die spookten dus wat uit: ze wilden mij mijn kinderen weggraaien, mijn praktijk vermoorden en mijn huis dan afpakken. Dat waren dan Esther Visser-Hofma en Monique Fevure die inmiddels met pensioen blijkt.

En mij maar uitlachen hè, als ik dan maar zelf de diagnoses stel. Maar weet u: als ik een foute diagnose stel – bij mezelf, maar ook bij anderen – komt er geen beweging in de aandoening. Je krijgt die pas genezen als je ten eerste weet wat de naam van het beestje is, ten tweede wat de moderne geneeskunde erover weet en je ten derde de oude geneeskunde erbij pakt om het euvel te genezen. En eerlijk is eerlijk: toen ik zei dat ik MS had, kon ik het genezen. Toen ik diabetes vond, hetzelfde en ga zo maar door. Nu ik geconstateerd heb dat ik nu nog thalassemie te gaan heb, komt er óók beweging in mijn ziek-zijn. De eerste paar dagen met Floradixpillen en een enorme lading vitamine D zag ik er geen gat in. Ik had op de website van de orthomoleculaire wetenschap opgezocht hoeveel zíj vinden dat je van bepaalde voedingsstoffen mag slikken, want ik neem zulke hoeveelheden absoluut nooit voor lange tijd in. Geneesmiddelen kunnen net zo goed schade toebrengen, als je er te veel van neemt.

Maar vandaag, de derde dag, nee de vierde, is er een klein wondertje gebeurd. Heel klein hoor, verwacht niets groots. Al wel zeker een jaar zag ik dat er een ijzerstapeling in mijn lever zat, maar wat ik ook probeerde: ik kreeg hem niet los. Dat ijzer moet daar weg en dan mijn bloedbanen in om hatsjiekiedee m’n hele lijf van voedingsstoffen te voorzien. Dat is de taak van ijzer samen met chroom, maar inmiddels heb ik ook een chroomtekort en man wat kan een mens ziek zijn en wat kún je verschrikkelijke pijn hebben. Je valt echt niet flauw als de pijn te erg wordt: nee je blijft dan júíst wakker want ontspannen lukt je niet. Pijnstillers werken nauwelijks en er is ook niet tegen te kopen met zoveel pijn. Maar vandaag kwam alle bovenstaande gram eindelijk uit mijn lever. En nog meer van andere mensen. We zijn nog niet klaar, dus er komt nog meer aan. U hebt inmiddels wel door hoe het werkt, denk ik en het is bittere woede waar ik niet een beetje humor in kan verwerken. De rest kom ik u daarom maar niet melden.

Verder kreeg ik vandaag een lading pek te zien, dat het ijzer gevangen hield in mijn lever. Verbaasd ben ik allang niet meer om wat ik allemaal tegenkom. In het pek zaten een aantal van die pestkoppen uit mijn leven, die waarschijnlijk zelf in hun latere leven tegen de lamp gelopen waren met hun onmogelijke gedrag. Nou, goeie zaak. Daaronder zat mijn buurjongen uit mijn jeugd in Hoogezand, ook helemaal onder de pikzwarte pek. Ik hielp hem uit de put waar hij in zat en kreeg zijn verhaal te zien. Ik vind het niet eerlijk om het te vertellen, maar in ieder geval zijn zijn ouders – de buurvrouw die me zovele malen het leven heeft gered in mijn kindertijd, maar me ook vaak tegenwerkte – bij zo’n foute therapeut geweest. Wat die lieden deden, was hun patiënten aan míj vastmaken, want dat noemen ze dan “het probleem oplossen”. Dan mag ík het dragen en u ziet hoe ziek ik alleen al hiervan ben! De patiënt zelf kreeg de aandoening later overigens ook gewoon terug en wel tientalen malen erger dan eerst. Inmiddels zijn dit soort oplichters gelukkig door de mand gevallen, want ik heb iedereen uit mezelf weggehaald en nu kunnen ze die truc niet meer uithalen.

Na deze trieste vertoning kwam een grappige herinnering terug. Ik weet niet of ik er al eens over verteld heb. We waren met VWO-5 op schoolreis naar Brussel en werden in de stad losgelaten. In groepjes gingen we de stad onveilig maken. Ik was met een paar meiden, het was gezellig en op een gegeven ogenblik hadden we zin in fruit (jawel!). Maar hoe heette een groentewinkel eigenlijk in het Frans? We durfden niet zomaar Nederlands tegen iemand te gaan praten, dus waagden we het erop en omdat ik goed in Frans was, moest ik het door ons in elkaar gepuzzelde zinnetje “Pardon, Monsieur/Madame, où est-ce qu’il y a un … [groentewinkel]?”. Dus we kozen een meneer uit en ik spuide mijn zin, eindigend met “eh … groentewinkel?”. De man werd boos en blafte ons af in vloeiend Rotterdams. “Praaht je moerstaal mann!”, waarna hij snel wegliep, ons totaal verbouwereerd achterlatend. Daarna kozen we een mevrouw uit, tegen wie we dan toch maar in het Nederlands probeerden. Wat dacht u? Jawel, ze was Amerikaans en verstond ons sowieso niet. Wel moest ze heel hard lachen, toen we in steenkolenengels vertelden van onze Franse poging. Ik heb echt geen idee waarom deze herinnering me zo is bijgebleven, maar die zat kennelijk ook in mijn lever. Als ik nog meer grappigs tegenkom, meld ik het misschien wel.

 

Conclusie

Dit is dus genezen! Stap voor stap oude herinneringen die niet goed verwerkt zijn, terughalen en verwerken = ze op de juiste plek in je geheugen oftewel je grote hersenen laten plaatsnemen. Dat doe je niet door ze daarheen te dwingen met een programmering, zoals neptherapeuten met EMDR, EFT en meer van die bezopen NLP (neurolinguïstisch programmeren) doen, maar door ze objectief van een afstandje te bekijken. Soms verdwijnen ze dan vanzelf, andere keren is het nodig ze te verwerken. Om die herinneringen los te krijgen uit het geheugen, kan het nodig zijn om bepaalde kruiden of andere geneeskrachtige voeding en soms vitamines te gebruiken. Als alle herinneringen die een ziekte, aandoening, stoornis of wat voor klacht ook veroorzaken, opgeruimd zijn, volgt er genezing en dat is hoe het werkt. Gebruikt u een verkeerde methode om die herinneringen te verwerken, dan werkt het niet. Ook als u nog een aandoening hebt waar u niets van wist, kunt u niet genezen.

Wilt u dit zelf gaan doen, pas dan wel op met foute middelen die níet genezen, zoals hennep/cannabis/wiet, ayahuasca, aloë vera en kurkuma. Niet eigenwijs zijn en denken dat u het beter weet dan ik. Denkt u ook nog even aan een steuntje in de rug voor mij, u inschrijven voor mijn nieuwsbrief en mijn artikel delen? Belangrijk!

 

Hier is de video nog even.

 

 

 

 

donations-natassa-news

You can also donate through the well-known Dutch donation platform BackMe.org by clicking here.

OR

 

 

 

 

Follow the news by Email

 

Spread the love:

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.