Het geluk, het geluk, oh het geluk!
Sneeuw: een bron voor geluk

Het geluk, het geluk, oh het geluk!

Na mijn stuk van gisteren dat onder andere over geluk ging, dacht ik dat ik daar best nog éven mee door zou kunnen gaan. Tenslotte werden we vanochtend wakker in een witte sneeuwwereld. Ook al is het lastig autorijden, toch worden mensen blij van sneeuw en dus hebt u vandaag al een goed begin gemaakt. Nu nog vasthouden, dat geluksgevoel! Mensen zijn altijd verbaasd dat ik nog altijd grappen loop te maken, hoe kapot mijn leven ook is. Tja dat is het stukje paradijs dat verstopt zit in de linker hersenhelft en dat bij mij nog intact is. Maar dat kan bij iedereen gerepareerd worden en dus is dit les 1 in klussen.

 

Is er nog een stukje paradijs op de wereld?

Als je op zoek gaat naar het geluk, kom je al gauw uit op drie plekken. Eén is de Amerikaanse niet-afgestudeerde antropologe Jane Liedloff. Zij toog naar Zuid-Amerika en vond in de Venezolaanse bossen een indiaans volk, de Yequana, die nog helemaal in de steentijd leefden. Die mensen waren volledig ontspannen, hetgeen Liedloff aanzag voor geluk. Daarbij vergat ze het feit dat die mensen nauwelijks meer te eten hadden dan cassave en af en toe wat vlees. Eveneens vergat ze dat die Yequanamoeders hun kindjes maar lieten lopen en ze bijna geen aandacht meer gaven, vanaf het moment dat ze konden lopen. Dan deed moeders haar werk en de kindertjes hobbelden achter haar aan. Liedloff zag dat als een andere manier van opvoeden, waardoor de kinderen leren zich naar de ouders te richten, maar in feite was er gewoon een gebrek aan opvoeding.

In haar boek The Continuum Concept schreef ze ook dat Yequanakindertjes overal zonder toezicht speelden; ook op gevaarlijke plekken. Dat ging blijkbaar altijd goed, hetgeen zij aanzag voor het feit dat kinderen net als volwassenen intelligent en sociaal zijn. Als je ze maar goed met rust laat en ze niets opdringt, kijken ze zelf wel uit, zo redeneerde zij. Levensgevaarlijk natuurlijk. Ik heb bij genoeg mensen gezien hoe deze zienswijze uitmondde in kinderen die totaal niet konden omgaan met grenzen en nog veel meer. Liedloff dacht dat dat geluk zat in het feit dat deze lieve mensen hun baby’s altijd bij zich droegen. Die lieten ze nooit los, totdat ze zich zelf losmaakten van hun ouders om te gaan kruipen. En dus bedacht Liedloff, die zelf geen moeder is, dat het criterium voor geluk in de babytijd zat: je moet je baby gewoon nooit loslaten totdat het kindje zelf gaat kruipen en klaar ben je. Ik heb haar eens opgebeld voor wat advies. Zat de halve nacht op, want ze woonde in Californië en dat was nogal een tijdsverschil. Het bleek een ongelofelijk pinnige, onaardige vrouw, die me gelijk op mijn donder gaf. Omdat ik had gebeld – daar nodigde ze zelf toe uit op haar website, die evenwel niet van haarzelf bleek te zijn – en omdat ik dit en omdat ik dat … Kortom: dat was het geluk niet.

De tweede plek waar je uitkomt, is Bhutan: het land van het Bruto Nationaal Geluk, zoals een voormalige premier van het land zelf zei. Als u erover leest, ziet u dat het milieu er in opperbeste staat is, dat het het enige boeddhistische koninkrijk ter wereld is en dat veel van hun cultuur nog bewaard is gebleven. De economie is er echter niet opperbest, hoewel ze wel aan het groeien is. Dat brengt ongewilde globalisatie met zich mee, hetgeen het geluk naar beneden haalt. Globalisatie betekent immers in feite dat andere landen de baas komen spelen in uw land en allerlei dingen opdringen. Zoals verplichte leningen voor “ontwikkeling” bij de Rothschildbank en de vestiging van een reeks aan buitenlandse bedrijven, waar je zelf geen zeggenschap over hebt. Als er één factor is die géén geluk brengt, dan is het wel globalisatie. Toch is het een prachtig land, waar wel wat meer geluk lijkt te bestaan dan op de rest van de wereld.

Er is ook nog een derde plek: dieren. Heel veel mensen denken dat dieren heel gelukkig zijn. Toch kon ik aan ons schildpadje al merken dat hij soms níet zo blij was. Wanneer het koud was, bijvoorbeeld. Ook al zette ik zijn lampen nog zo hard aan, hij vond dat minder fijn dan wanneer het warm was. Zijn momenten van diep geluk waren de keren dat hij in de tuin los rond kon lopen. Zo klein en gepantserd als hij was: je zag hem dan opleven. Zo hard als zijn pootjes hem konden dragen, liep hij van het ene plantje naar het andere. Van sommige at hij een hapje en daarna ging hij een dutje doen in de zon. Of wat dacht u van onze kater Socks, die altijd heel hard ging mauwen wanneer hij naar buiten wilde, maar het regende? “Laat die regen eens stoppen!”, mauwde hij dan gebelgd, waarna hij van de vensterbank bij het keukenraam sprong, waar hij zich altijd achteruit door naar buiten en weer naar binnen wrong. Nee, ook dieren zijn niet altijd gelukkig.

 

Geluk zit in jezelf

We mogen concluderen dat hét geluk niet ergens op de wereld nog helemaal intact is en dat we alleen maar daarheen hoeven gaan om totaal geluk te ervaren. Geluk zit in uzelf, zeggen de wijze boeddhisten en dat is een waarheid als een koe, voegen de beregezellige Hollanders daar weer aan toe. Geluk zit in een werkende linker hersenhelft. Die hoort dominant te zijn en dat is dan ook de reden waarom de meeste mensen rechtshandig zijn. Er zijn gewoon meer processen in de hersenen, waarbij de linker hersenhelft betrokken is, want die heeft meer taken. Het wil niet zeggen dat linkshandigen ongelukkig zijn. Ik ben er zelf één en de reden waarom die ISS mij zo moet hebben, is dat ik zo’n gelukkig mens ben. Ze proberen dat op alle mogelijke manieren te breken. Deze week kreeg ik weer allemaal gezeur met onterechte rekeningen, omdat de man die bij me hoort en die ze ook met hun terreur bij me vandaan houden, een rechtszaak tegen ze had. Dan gaan ze mij weer onmiddellijk steken, alsof ik er wat aan kan doen. Ik wist pas dat die rechtszaak er was, nadat die al geweest was. Bovendien: als ze die rechtszaak niet hadden gewild, hadden ze mij met rust moeten laten. Zo is het ook nog een keer.

Heel even iets tussendoor: de ISS verschuilt zich in Nederland achter de bekendere FIOM en stuurt een soort van spionnen naar allerlei takken van Jeugdzorg. Bij deze rechtszaak was een vrouw aanwezig van de ISS, die bij de Raad voor de Kinderbescherming in Arnhem werkt: een spion dus. Ik ken haar, omdat ze een héél harde poging heeft gedaan om mij mijn jongens af te pakken. Dat is haar niet gelukt en sindsdien is ze uit op wraak. Ik had gelijk, het is helaas waar dat er bij Jeugdzorg spionnen van de ISS zitten, die hen pushen om allerlei slechte dingen te doen, zoals onterecht kinderen afpakken van ouders. Zoals ouders eindeloos treiteren en martelen met ondertoezichtstellingen en andere ellende. Beter zou het zijn als deze lieden mijn artikelen zouden lezen en eens bij mij zouden komen om te leren hoe je gelukkig moet zijn. Dat is wat een normáál mens zou doen.

 

Zit het geluk in het gezin?

Vroeger was de normale gang van zaken en ook het ideaal dat mensen een gezin stichtten. In moslimlanden is dat nog steeds zo. Meisjes werden omgemarteld tot huisvrouw en jongens moesten per se een vaste, zo hoog mogelijke, baan hebben. Daarna werden ze vaak tegen hun zin aan iemand gekoppeld, waarmee ze moesten trouwen. Omdat de jongen uit een ‘goede’ familie kwam. Omdat het meisje ‘fatsoenlijk’ was en dat soort criteria speelden daarbij een rol. Niet de liefde, maar allerlei uiterlijke kwaliteiten zoals geld, fatsoen en ook schoonheid waren reden om met iemand te trouwen. In de Israëlische serie Fauda (op Netflix) is heel duidelijk te zien hoe dat in de islam werkt: man en vrouw zien elkaar niet als hun grote liefde, maar als de moeder of vader van hun kinderen. Bij hen is het nog steeds zo, maar vroeger was dat overal zo’n beetje. Man en vrouw hebben een rollenpatroon dat ze afdraaien, waarbij ze bepaalde verplichtingen naar elkaar toe hebben, alsmede een setje rechten. Dát draagt niet bij aan geluk!

In déze tijd in West-Europa staat het gezin helemaal onderaan de lijst. Ik schrik er steeds weer van hóeveel mensen in Nederland een hekel hebben aan kinderen en dat ook hardop zeggen. Hun innerlijke kind is dood, denk ik dan altijd. Die mensen zijn helemaal gestresst en kunnen niet ontspannen. Aan de vreselijke toeslagenaffaire kunt u zien hoe slecht het gesteld is met het gezin: duizenden ouders zijn buiten hun schuld in enórme schulden geraakt. Ik heb het over tonnen. Hoe gaan die hun kinderen een rijbewijs meegeven en een opleiding? Hoe gaan die hun kinderen verzorgen met kleding, vakanties, uitjes enzovoort? Ik heb die dingen ook nooit kunnen doen, want ik mocht geen geld hebben van die ISS-meuk. Het is onmenselijk als je je kinderen níets kunt meegeven, omdat je arm bent. Omdat de maatschappij waarin je leeft, niets heeft met kinderen. Géén gezin is dus ook geen geluk!

Nu mijn eigen land Griekenland. Mensen zijn daar echt niet zo gelukkig, omdat het grootste deel van ons land nog altijd bezet wordt door Turken. We kunnen onder andere daardoor geen goede economie opbouwen en de armoede nekt ons. Mensen werken zich letterlijk de dood in om te overleven en hebben meestal maar één kind, omdat ze de kosten voor meer kinderen niet kunnen opbrengen. Hoe triest is dat? En toch, beste lezer, toch brengt het feit dat Griekenland ondanks alle problemen die er zijn, een op het gezin en op familie gericht land is, geluk met zich mee. Jongeren worden niet gedwongen om te trouwen, krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen en iedereen is lief voor kinderen. Mensen in mijn land zijn gek op kinderen. Natuurlijk zijn er wel uitzonderingen, maar heel weinig. Zo is het in heel Zuid-Europa en ja, dat brengt een stuk geluk met zich mee. Een factor voor geluk is zeker dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is. Juist omdat iedereen vrij is om wel of geen gezin te stichten.

 

Maakt geld gelukkig?

Een paar keer heb ik terloops geld genoemd in dit stuk. Zónder geld zijn mensen niet altijd ongelukkig, maar wel als dat gebrek aan geld een probleem is. Als het maakt dat je je kinderen geen goede opvoeding kunt geven en je overal beperkt: geldzórgen maken u ongelukkig. Maar als ik het voorbeeld neem van een oude vriend van me in Griekenland, wiens familie wel genoeg land had, maar niet veel contant geld, was dat géén factor voor ongeluk. Als je beperkt wordt doordat het geld niet wil komen of als je in schulden zit, word je ongelukkig, maar niet als je genoeg hebt om van te leven. Als iedereen zo is als je zelf bent en alles wel zo’n beetje lukt. In het communistische Rusland waren mensen echter níet gelukkig, want ze moesten uren in de rij staan voor hun dagelijkse boodschappen. Man en vrouw moesten verplicht fulltime werken en de kinderen moesten verplicht van pasgeboren baby af aan naar de crèche. Ze woonden in bouwvallen van gruwelflats zonder lift op de tiende etage en dat droeg allemaal niet bij aan hun geluksgevoel.

Rijke mensen daarentegen zijn vaak helemáál niet gelukkig. Dat lijkt heel raar, maar denk u maar eens in dat u 500 bedrijven ownt. Hoeveel zorgen hebt u dan wel niet? Ook als u geweldige directeuren, staffen, raadslieden en ander personeel hebt, zijn er toch veel zorgen. Mensen met veel geld zie je vaak al hun geld uitgeven om maar gelukkig te worden. Overal moeten ze heen, naar alle peperdure paradijzen ter wereld. De duurste kleding hebben ze en ze kunnen allerlei schoonheidsbehandelingen betalen om hun lijf te dwingen slank, fit en mooi te zijn. De beste opleidingen hebben ze gehad, maar toch zijn ze altijd chagrijnig en ontevreden. Ja, als je voldoende geld hebt om te leven, geeft dat een zekere rust en dus een geluksgevoel. Geld is net als het gezin een factor voor geluk. Maar iets wat je net als geluk niet kunt kopen, is gezondheid. Hoeveel geld je ook hebt, als je ziek wordt en niet bij mij komt, ben je ongelukkig.

 

Wat maakt wél gelukkig?

Eenvoud! Eenvoud maakt gelukkig. Tevredenheid maakt gelukkig, maar ook dát tot een zekere grens. Al die mensen die op een roze wolk zitten, omdat ze weigeren de grauwe realiteit te zien, die hun geluk ernstig bedreigt, zijn in wezen níet gelukkig. Ze spelen het alleen, omdat ze hopen dat ze het dan wel gaan geloven. Ze doen positief over alles en dat wekt respect op, waardoor ze denken dat het heel goed met ze gaat. Maar als ze naar hun kasboek kijken, naar hun zieke oma of hun kinderen die het moeilijk hebben op school, valt het best tegen allemaal. Tevredenheid blijft een mooie eigenschap, maar kan ook heel verraderlijk zijn. De reden waarom Nederland zo achteruit holt op alle vlakken, is dat zijn meeste inwoners zichzelf dwingen om de moeilijkheden, de corruptie en het gebrek aan vrijheid niet te zien. Pas als ze Jeugdzorg op bezoek krijgen, hun baan verliezen of ziek worden, beseffen ze hoe de situatie echt is en vallen ze van hun stokje. Nee, tevredenheid is geen synoniem van geluk.

Gelukkig ben je, wanneer je de realiteit wel ziet en toch hoop blijft houden dat het beter wordt. Die hoop hou je wanneer je eraan werkt om de boel te verbeteren. Wanneer je er zelf alles aan doet wat je kunt om verbetering te brengen. Als je bijvoorbeeld een inzamelingsactie houdt voor iemand die in de problemen is gekomen. Als je je eigen problemen aanpakt en probeert ze te regelen. En las dat dan ook lukt, want als het helemaal op slot zit – zoals alles wat met belastingen van doen heeft – word je niet blij. Maar als je een gelukkig mens bent, hou je toch de moed erin. Je blijft humor hebben en alles relativeren.

Geluk zit ’em in logisch denken en in wijsheid. Als je jezelf niet helemaal opwerkt om een bepaalde te hooggegrepen baan te houden. Of om een partner die gewoon niet wil, bij je te houden. Als je van alles afdwingt, word je ongelukkig. Als je het leven accepteert zoals het is en dan vanuit die acceptatie probeert dingen te verbeteren, word je een blij mens. Dat is namelijk logisch. Houden van kinderen is ook iets wat gelukkig maakt: het betekent dat je je kunt ontspannen en de tijd helemaal kunt vergeten; dat je je even in de wereld van een kind kunt verplaatsen. Iets moois doen voor een ander geeft ook een geluksgevoel, maar al die dingen doe je pas automatisch als je van binnen gelukkig bent. En dat word je als je logisch denkt, als je überhaupt denkt. Als je mensen en situaties doorziet en je ogen er niet voor sluit. Als je jezelf niet als je eigen vijand ziet, omdat je niet altijd zo goed bent als je eigenlijk zou willen. Als je die dwang kunt loslaten om jezelf op te zwepen en anderen te controleren.

 

Vrijheid en verantwoordelijkheid maken gelukkig

Als je FvD stemt 🙂 . Dat is natuurlijk een grapje, maar de manier van denken die het Forum voor Democratie nastreeft, maakt je wel gelukkiger. Als je niet bang bent voor het coronavirus en durft te leven. Als je verantwoordelijk voor je eigen leven durft te zijn, wat niet alleen betekent dat je je problemen oplost, maar vooral ook dat je keuzes durft te maken. Vrije keuzes, een vrij mens zijn! Dát maakt gelukkig. Dat je niet anderen loopt te bespioneren en je ongevraagd met hen bemoeit, maar je eigen leven leidt. Dat je in het algemeen op jezelf gericht bent. Dat je anderen niet veroordeelt, maar accepteert hoe ze zijn. Als je ze niet fijn vindt, dat je dan niet of in ieder geval minder met ze omgaat: je vrije keuze inzetten dus. Niet proberen anderen zo te maken als je zelf bent, maar ze accepteren zoals ze zijn. Zonder oordeel, maar misschien wel met een mening, die niet verder gaat dan: met deze persoon ga ik wel of niet graag om.

Wat ook gelukkig maakt, is durven te zeggen waar het op staat. Niet bang zijn om te zeggen, bijvoorbeeld, dat Nederland vol is en er niet meer immigranten bij kan hebben. Dat er zelfs mensen terug naar hun land van afkomst moeten, omdat Nederland hen niet langer kan onderhouden. Dat je je eigen cultuur, geschiedenis en taal wilt behouden in je eigen land. Het durven vinden dat je een paar basisrechten hebt, die je van God gekregen hebt: je persoonlijke vrijheid en je eigen ruimte, je democratische rechten om te stemmen en dat je stem dan ook gehoord wordt en gerespecteerd. Dat je mee mag regeren, door politiek actief te zijn, aan peilingen mee te doen of anderszins inspraak uit te oefenen op gebieden waar je veel van weet en waar je goede ideeën over hebt. Het geeft het gevoel dat je de touwtjes zelf mede in handen hebt. Over je leven én over het land of het gebied waarin je woont. Daarom zeg ik: globalisatie maakt niet gelukkig. De wereld tot een dorp reduceren is geen goede zaak! Het is een goede zaak als je zelf wat in de melk te brokkelen hebt. Dát is wat gelukkig maakt. Eigen verantwoordelijkheid en meesterschap.

 

 

 

© Natassa Vassiliou

 

Follow the news by Email

 

Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.