Hoe integer is onze Eerste Kamer?

Hoe integer is onze Eerste Kamer?

Toen mijn gezin en ik viereneenhalf jaar geleden in Friesland kwamen wonen met als doel om te voorkomen dat een paar hotemetoten uit onze vorige woonplaats Wageningen mijn kinderen nog het verderf in zouden storten, regende het gelijk valse aanklachten. Heel Nederland werd ingezet om mijn jongens van mij af te pakken, want ik ben een goede moeder, ik heb een universitaire titel en een scherp verstand, dus konden ze me die niet zomaar wegpakken. Het was toen het plan om mijn ex naar Algerije te laten ontsnappen met mijn zoon, zodat ik hem nooit meer zou zien en hij in één klap voor zijn leven getekend zou zijn. Daar kregen Jeugdzorg & Co een vette hap hulp bij vanuit de Eerste Kamer. Als u gelezen hebt hoe het hele land al tientallen jaren oorlog voert tegen één gezin, snapt u eindelijk wel dat ik bekendheid moet krijgen, zodat iederéén van de corruptie af is.

 

Wolkom-yn-Frysland

Een goed leven werd ons gezin niet gegund

Het eerste onrecht dat kwam, was een brief van de advocate van mijn ex uit Renkum, die ook al vanaf ons trouwen zijn liefje bleek te zijn. Eigenlijk had ze hem niet eens mogen verdedigen, maar Nederland neemt het niet zo nauw met wetten en andere ethiek, zoals u al vorige week gezien hebt. Ze had het over mijn geestelijke toestand, die zogenaamd niet zou toelaten dat ik kinderen zou opvoeden. Met andere woorden: mijn narcistische ex die slechts één persoon op de wereld kent, namelijk hemzelf, was een stúk capabeler volgens haar. Ik voelde me bedreigd en was bang voor waar mijn jongens zouden eindigen, als dit kreng ze van me wist af te pakken. Hoezeer ik daar gelijk in had, is wel gebleken.

Ik ontving zeker een stuk of 30 aanbevelingsbrieven en andere getuigenissen van iedereen die me ergens van kende. Over hoe goede moeder ik was, hoe onveilig mijn ex was, over mijn geweldige werk als genezer, over mij als persoon … Toen werd ik nog niet zo erg genegeerd als nu en stond iedereen nog voor me op, net zoals ik ook voor anderen opstond. Vervolgens verscheen er een ongelofelijk uitgedroogde vrouw (geloof ik) van Veilig Thuis Leeuwarden, die een raar briefje van de politie in Wageningen had. Het ging over een melding dat ik mijn ene zoon zogenaamd ontvoerd zou hebben. De melding was van die vreselijke schooldirectrice, die ruim van tevoren donders goed wist dat we gingen verhuizen en alles bij elkaar gelogen had tegen de politie en de gemeente in Wageningen.

Het was me toen gelijk duidelijk waarom die mij nooit beschermd had tegen de agressie van mijn ex-man: dit mens had 7 jaar lang tegen ze staan liegen over hoe gek ik zogenaamd wel was. Mijn ex bleek al die jaren met dit mens samengewerkt te hebben om mij overal zwart te maken, waar ik erg van schrok. Ik had hem zelfs nog aangeboden om mee te komen richting Friesland. Ik zou hem helpen een huis en een baan te vinden, maar hij wilde niet. Mijn ex hoeft niet te werken voor zijn geld: hij krijgt wel een uitkering en de gemeente staat bij iedere gil voor hem klaar met geld en spullen. Nee, hij wilde mijn zoon hebben en daar had hij dat advocatenliefje voor nodig. Die beschermde hem tegen Jeugdzorg, dat hém niet vertrouwde als vader – niet mij.

 

Ziektes genezen? Nee joh!

Bij mij hadden de jongens het goed. We hadden een huis vol dieren, spullen, vriendjes, pannekoeken en gamebenodigdheden en ik verdiende ons inkomen door onder schooltijd thuis te werken. In Friesland hadden we zelfs een eigen huis mét caravan – hoe burgerlijk wilt u het hebben? Binnen de kortste keren had ik een paar zinnetjes Fries geleerd en een mooi gedicht over Friesland geschreven, dus men kon mijn jongens niet afpakken met de smoes dat ik hun zogenaamd niet leerde zich aan te passen aan de trotse Friezen, die nog een heleboel cultuur hebben, geschiedenis en een eigen taal. Dat hebben ze met ons Grieken gemeen! Toch kneep ik ‘m wel, want ik wist al jaren dat als Jeugdzorg nog een keer terug zou komen – ze waren al een paar keer geweest vanwege mijn ex – ze mijn jongens dan zouden pakken. Niet omdat ze het thuis niet goed hadden, maar om míj het zwijgen op te leggen. Het zat hun namelijk megadwars dat ik mensen van ziektes kon genezen. Mijn praktijk was driekwart dood na hun eerste valse aanval op mij, door dezelfde kliek in 2013, maar hij was er nog wel en de mensen hadden alle vertrouwen in mijn kennis en kunde. Nog erger voor deze roversbende: dat was terecht.

Ze wilden niet dat ik mijn geheugen zou openbreken en erachter zou komen wat deze vuile kliek mijn moeder heeft aangedaan als klein meisje – ontvoerd van Griekenland naar een Nazigezin in Duitsland – en vervolgens met mij ook weer. Mijn onverwerkte trauma’s moesten mijn dood worden, want dat was lekker makkelijk: niemand kon dan bewijzen dat deze kliek mij samen met de ISS welbewust vermoord had. Want dát is wat ze nog altijd proberen: mij vermoorden, zodat zij de schuld niet krijgen en mijn jongens op straat staan. Dan gaan die in- en incorrupte gemeentes Waadhoeke en Wageningen samen met de belastingdienst ons huis opeisen met allerlei verzonnen schulden, worden mijn jongens belaagd met allemaal lastercampagnes over mij én hen en dan zijn zij óók voor altijd kapot. Het vervelende voor de daders is echter dat ik kan genezen. Niet dat ik een cursusje Reiki heb gedaan of iets in die geest: nee ik kan ECHT alle ziektes genezen. Het maakt niet uit wat het is. Dáárom moest mijn praktijk dicht.

 

Laurens Dragstra en de corruptie op het hoogste niveau

Om mijn praktijk helemaal voorgoed DICHT te krijgen, hadden ze de hulp nodig van een doortrapte, corrupte en gemene schurk uit de Eerste Kamer: Laurens Dragstra. Docent Staatsrecht aan de Universiteit van Amsterdam en raadsadviseur en plaatsvervangend griffier in de Eerste Kamer van de Raad van State dus. Nog geen maand na onze verhuizing klaagde deze engnek mij volkomen onterecht aan van het maken van ‘reclame’ voor een medicament dat ik maakte tegen kanker. Ten eerste had ik reclame daarvoor mogen maken – niet alleen híj kent de wet, maar ik ook! – maar dat had ik helemaal niet gedaan. Er stond gewoon een informatief stuk op mijn website over kanker, waarin ik dat medicament noemde. Mét erbij dat je natuurlijk niet alleen maar van een medicament kunt genezen. Dat er ook verdere genezing nodig is en dat zo’n erge ziekte als kanker echt niet zomaar even fluitend verdwijnt.

Geen woord Frans, geen woord gelogen en geen woord dat ik niet had mogen schrijven. Het enige dat ik niet mocht doen, was op dezelfde website als waar het artikel stond, ook het medicament verkopen. En dat deed ik niet. Maar … het was een georganiseerde aanval op mij, omdat de eerste in 2013 door de kwakzalverij “mislukt” was. Die hadden hun stokpaardje Broer Scholtens – een gewezen socioloog – een ontzettend dom stuk vol taalfouten, leugens en gezwam over mij laten kladden. Ze hadden daarin niet eens een link naar mijn website gezet. Daar stond namelijk niets op waar ze me op konden pakken. Ik hield echter een blog bij, waarop ik vertelde wat ik allemaal tegenkwam aan puinzooi, terwijl ik patiënten aan het genezen was. Hoewel ik een nuchtere, humoristische schrijfstijl aanhield, hadden bepaalde mensen dat wel ‘zweverig’ kunnen vinden. Het leugenstuk over mij werd over het internet verdeeld door een heleboel vrindjes in de farmaceutische en medische wereld, want oh! als die Vassiliou toch eens bekendheid kreeg als genezer! Dan kon die hele geldslurpende en corrupte medische sector, die van Jeugdzorg en zelfs de hele overheid het in één klap vergeten. Mijn bekendheid was over, maar mijn praktijk bleef nog een beetje lopen.

reactie-eerstekamer
Toen ik afgelopen december het verhaal kort aan de Eerste Kamer mailde, kreeg ik precies EEN reactie: deze arrogante, naargeestige van Saskia Kluit van GroenLinks.

Dus werd ik voorgelogen dat het niet zo erg was allemaal en ik me niet hoefde te verdedigen, toen ik de ReclameCodeCommissie opbelde.  Daar had Dragstra met behulp van de kwakzalvers (zoals bleek uit een mailing van hen die ik later onderschepte) de valse klacht ingediend, alvorens ook hen in te lichten dat ik wel ongelijk moest krijgen natuurlijk. Ik had toen nog MS en een dubbele hernia en had ongenadig veel pijn. Vertelde de RCC dat ik de kracht niet had voor een procedure, want er was immers tegelijkertijd een aanval van Jeugdzorg. En de nieuwe school in St. Annaparochie én mijn nieuwe huisartsen hier in Beetgumermolen deden eveneens mee aan de Slag om Natassa’s Kinderen. Heel Friesland deed mee: de gemeente toen nog Menameradiel zat in het complot (ja, complot!) en dus ook het Gebiedsteam (wijkteam voor boeren), iedereen en alles wat met gemeente, onderwijs of provincie van doen had, speelde z’n rol. Vergeet mijn advocaten niet. Ik belde er wel 20 af en de twee die de zaak aannamen, verrieden me middenin de rechtszaal, nadat ze me een vette poot uitgerukt hadden qua geld. Ik zat tot over mijn nek in de onoplosbare problemen, zonder dat ik één teen verkeerd gezet had.

 

Het hele land tegen één gezin!

 

Ze is gek, ze is gek, ze is gek!

Hier was geen vechten tegen en niemand stond meer aan mijn kant. Dit kwam door framing door mijn tegenstanders, die me toen probeerden te verwijten dat ik zogenaamd tegen iedereen was en nooit tevreden was over hoe het met mijn kinderen ging. Gelukkig had ik in het verleden wél af en toe steun gehad en liet ik dat zien aan Jeugdzorg en aan de rechter. De enige smoes waarvan ik de beerput maar niet gedicht kon krijgen, was de smerige leugen dat ik zogenaamd maar liefst schizofreen zou zijn. Geen enkel bewijs of aanwijzing, geen diagnose: integendeel zelfs, ik ben ooit eens voor een paar gesprekjes bij de allerberoemdste psychiater van de hele Balkan én Italië geweest in Thessaloniki. Hoofd van de afdeling Psychiatrie van Geneeskunde en directeur van de enige psychiatrische instelling die Thessaloniki rijk was. De man zat in mijn netwerk zogezeid en ik had tijdens mijn afstuderen last van de vrouw van wie ik dien te geloven dat ze mijn biologische moeder is. Die vrouw zit ook weer in dít complot tegen mij en zij is NIET mijn moeder.

Die stalkte me en zat me naar beneden te halen, terwijl ik het zonder haar al moeilijk zat had. Zonder haar was ik aangenomen in de EU als tolk, samen met nog een paar meiden van mijn studie of ik was toch nog gaan promoveren. Maar zij zat me in de weg en zodoende mocht ik even een paar (gratis!) gesprekjes met deze geweldig lieve en kundige psychiater hebben. Die had me binnen de kortste keren weer een stuk omhooggekrikt en zei nog tegen me dat ik niet bang hoefde te zijn dat ik psychisch iets zou mankeren. “Je bent 100% pico bello, dat je dat maar weet!”, zei hij. Als ik toen had geweten dat ik die opmerking 20 jaar later nodig zou hebben, had ik hem gevraagd het op te schrijven. Maar ja … Die niet-moeder is zélf schizofreen en omdat ik toen nog niet wist dat zij mijn moeder niet was, maakte Jeugdzorg misbruik van de leugen zo moeder zo dochter, dus dan was ik óók vast wel schizofreen. De ironie is dat ik in die tijd net iemand had genezen die écht schizofreen was en dat de GGZ in Leeuwarden om die reden niet meedeed met de coupe tegen mijn gezin. Nog een ironie: mijn échte moeder was tot haar pensioen hoofd van de psychiatrische afdeling in een ziekenhuis in Duitsland.

 

Mijn zoons de afgrond in

Er kwam een rechtszaak, waarvan ik nog geen twee weken van tevoren op de hoogte werd gesteld. Ik was niet bang, want mijn ex is iemand van wie iedereen op een kilometer afstand al ziet dat hij niet serieus is. Hij kan niet fatsoenlijk praten, spreekt slecht Nederlands, stelt zich aan dat hij zogenaamd rugklachten heeft en kwam nota bene in een rolstoel. Hij had die kwelende advocate bij zich, die samen met een of andere idioot van de Kinderbescherming – kennelijk zittingsvertegenwoordiger, ja dat is een beroep! – de hele tijd beledigingen over mij door de zaal schreeuwde. Mijn “advocaat” had me voorgelogen dat ik niets mocht zeggen over mijn ex, want ze kende de rechter zogenaamd en die zou dat zien als ‘met modder gooien’. Ik kon dus niet vertellen dat hij een slechte vader was en viel in de fuik. De rechter had in de zeer chaotische zitting eerst eens even drie kwartier lang (!) met mijn zoon zitten kleppen: proberen hem te laten zeggen dat hij Wageningen miste, hetgeen haar niet gelukt was. En dus loog ze er maar over.

Toen ik opstond om mijn zoon erbij te halen, beet ze me toe: “O ja u bent paranoia hè? Ja, dat is ook zo. U bent wantrouwig en vertrouwt zelfs de rechter niet”. Ik had moeten zeggen dat ik daar dan ook geen reden toe had in die situatie en had moeten vragen waar ze die aanmatigende onzin over mijn geestelijke gezondheid vandaan had. Maar ik schrok, het was chaotisch omdat de gewone rechtbank gesloten was en alle zaken opeens in het Hooggerechtshof dienden. Ze hadden ons daar uren laten wachten. En toen wees die corrupte rechter mijn zoon aan mijn ex toe. Toen ik eindelijk een half jaar later – expres getraineerd door de rechtbank! – in hoger beroep kon, verried mijn nieuwe advocaat me wéér en had ik niet één, maar drie vijandige en vierkant liegende rechters voor mijn neus. Leeuwarden: de stad waar nog nooit één eerlijke rechtszaak heeft gediend. De twee getuigen die het halve land hadden doorgereisd om te komen en die ik netjes op tijd bij mijn advocaat had aangekondigd, mochten niet binnenkomen en ik maakte geen schijn van kans. Als een rechtbank je hier in dit land kwaad wil doen, maakt het niet uit hoeveel advocaten je hebt, hoe goed je bent en hoe groot je gelijk is: het recht geldt hier immers niet! We zijn een wettenloos land en u ziet dat zelfs de regering meewerkt om je kapot te krijgen.

Een jaar later haalde datzelfde smerige gebiedsteam mijn oudste zoon ook uit huis. Ik had hem net eindelijk ervan overtuigd dat hij een diploma moest gaan halen. Dat het niet zijn schuld was en ook niet de mijne, dat hij in Wageningen nooit onderwijs had gekregen door die bult corrupte gekken daar. Dat hij nu een 21+test kon doen en dan een prachtige hbo-opleiding kon volgen, zodat hij in één klap van alle problemen af was en een goed leven zou krijgen. Het was een toer om hem zover te krijgen ik had er allerlei mensen voor naar ons huis moeten halen om hem te helpen overtuigen van mijn gelijk. Hij ging net bezig en toen begon dat gebiedsteam over mij te lasteren hoe gek ik zogenaamd wel was. Ja, een moeder die alles in het werk stelt om haar zoon een opleiding te laten krijgen – iets wat iederéén in dit land mag, dus waarom míjn kind niet? Dan ben je echt bijzónder gek ja. We hadden uitgezocht wat hij moest leren en ik had hem verteld dat hij nog even thuis moest blijven wonen, totdat hij een beetje in het ritme van de school zat. Daarná zouden we een leuk appartementje voor hem zoeken. En toen de bom.

 

Gelooft u nog altijd in de Nederlandse overheid?

Mijn zoon heeft zijn leven lang van mijn pleeg”vader” moeten horen dat ik een onwaardig en incapabel mens zou zijn en dat híj zoveel beter was. Ja híj had mij én mijn zoon misbruikt, dus hij was een toffe peer, mensen! Echt een waardig, capabel en verstandig man. Het gebiedsteam loog mijn zoon weer voor dat ik niet goed bij mijn hoofd zou zijn – moet u dus nagaan dat ik net iemand van schizofrenie, autisme, COPD en een meervoudige persoonlijkheid had afgeholpen! Ze logen hem eveneens voor dat hij een uitkering kon krijgen en dat het voor hém wel goed genoeg was dat hij zou gaan werken. Ja u hoort het goed: toen mijn zoon in havo-2 zat, zakte hij in elkaar door alle ellende die hem was aangedaan door die vuile kliek op school en overal. Hij was jarenlang ziek en heeft sindsdien nooit meer naar school gekund. Dit was zijn énige kans om een goed leven te kunnen krijgen en dus moest die kliek er weer op afgestuurd worden om hem de afgrond in te duwen. Iedereen in dit land mag een leven hebben, maar wij niet! Sindsdien zit mijn zoon door de schuld van het Gebiedsteam in Leeuwarden in een huis zó smerig als u nog niet in uw ergste nachtmerrie hebt gezien, met een drugsverslaafde als huisgenoot en uiteraard komt hij nergens toe. Daar had hij mijn steun voor nodig. Daarvoor ben ik moeder, om mijn kinderen alles mee te geven wat ze nodig hebben in het leven. Maar nee, het mocht niet.

En dat is Laurens Dragstra, die hoogstwaarschijnlijk nog véél meer op zijn kerfstok heeft. Want wie anders dan hij stookt alle rechters, advocaten, artsen en gewoon iedereen tegen me op? Híj heeft er de macht voor. Er zijn ook mensen door het Ministerie van Algemene Zaken opgebeld met de mededeling om mij tegen te werken. Dat was de leerplichtambtenaar in Wageningen, die dat gesprek had moeten opnemen en aangifte tegen het ministerie had moeten doen wegens corruptie. Maar nee, integendeel: hij ging mijn hele gezin met de grond gelijkmaken, 16 jaar lang dat we in Wageningen woonden en er niet weg konden omdat er geen geld was. Dat kun je immers niet verdienen, als je zoveel problemen te verwerken krijgt.

 

 

© Natassa Vassiliou

 

Follow the news by Email

 

Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.