Arachova-Greece
Arachova-Greece

Mijn zusje en de satanisten

Toen ik mijn herinneringen terugkreeg, ging dat niet in één keer. Er was een heel jaar in zijn totaliteit gewist en verder alle herinneringen aan geweld en misbruik sinds mijn geboorte. Bijna 5 jaar aan nare herinneringen waren allemaal achter slot en grendel gezet, waardoor ik er nooit meer bij zou kunnen, zo hoopte de Nederlandse staat. Het duurde lang, maar al is de leugen nog zo snel: de waarheid achterhaalt hem wel. Dus … toen ik bij mijn ouders in Athene was, had ik een babyzusje dat samen met mij ontvoerd werd halverwege februari 1971. Wat is er met haar gebeurd?

 

Een jongedame die op ons leek

Mijn familie vertelt dus dat er in 1990 een jongedame opdook, die ik bij de naam die mijn zusje had, zal noemen. Die heette Constantina en dat werd afgekort tot Nadia. Deze jongedame leek als twee druppels water op mijn moeder en dus bestond er kennelijk verwarring. Ik leerde haar twee jaar daarna ook kennen, als medestudente tijdens mijn studie Franse Letteren in Thessaloniki. Zij had toen al geen contact meer met mijn ouders. We werden dikke vriendinnen en ja, we voelden ons ook zusjes. Allebei. Maar zij had de akelige gewoonte om de hele tijd tegen anderen over mij te liegen dat ik “Hollands” zou zijn “en Grieks wilde worden”. Iedereen vond dat belachelijk en zodra mensen mij vervolgens leerden kennen, werden ze boos op Nadia. Die trok zich nergens wat van aan en ging doodleuk door, hoe ze ook wist dat het mij onbeschrijfelijk veel pijn deed als ze mij Hollands noemde. Niet alleen ben ik dat niet, maar ik heb ongenadig veel geleden in Nederland en wil daar niet meer op zo’n manier aan herinnerd worden.

Ondertussen leek Nadia ook op haar vader en haar jongere broertje leek weer op haar. Ze verzekerde mijn familie bovendien dat ze absoluut niet geadopteerd was, maar míj vertelde ze dat haar moeder wél geadopteerd was. Door een oom en tante, ik ben vergeten waarom. Verwarring was het gevolg van alle sprookjes die deze Nadia verrtelde.

 

 Untold Times is an independent crowdfunded news website by Anastasía Vassiliou MA, a Greek journalist in the Netherlands who writes meaningful articles about issues that matter. Thank you very much for the donations that are coming in! But do help Anastasía to become even better known, by supporting her work with a monthly or once-only contribution to Untold Times. This is how you donate:

Buy Me A Coffee

 

On the international crowdfunding platform Whydonate:

 


 

Vriendinnen of … zussen?

Ik herinner me nog goed dat ik me net had aangesloten bij de Μουσική Ομάδα, de Muziekgroep van onze sectie Frans, als zangeres. Omdat ik de enige professionele muzikant was, waren ze allemaal erg onder de indruk van mijn stem. Nou ja, u hebt hem gehoord op YouTube. Zo goed zing ik nou ook weer niet, maar in de Muziekgroep was ik de grote ster. Doodeng vond ik het, maar na ons optreden een paar maanden later kon ik niets meer verkeerd doen bij de hoogleraren. Ik had een lied van Nana Mouskouri gezongen en dat was kennelijk erg goed gevallen. Dát was natuurlijk wel iets om heel blij mee te zijn, want ik was nog nooit gewaardeerd geweest in mijn leven en dat was een bijzonder coole ervaring. Helend ook.

Maar goed, ik had me dus net aangesloten bij die Muziekgroep, toen Nadia verscheen. Ze zat in het derde studiejaar, maar was nog niet komen studeren. Dat kon toen in Griekenland. Je schreef je in bij een studie en daar zat je dan je leven lang. Je kon altijd opeens besluiten om toch maar eens wat te gaan doen en zo verging het Nadia ook. Ze werkte in het leger en werd iedere paar jaar overgeplaatst, vertelde ze. Het was haar niet gelukt om een vaste aanstelling te krijgen voor vier jaar, totdat ze haar studie af zou hebben, maar nu was ze dan toch in Thessaloniki. Alleen wat de Muziekgroep betreft speelde ze blokfluit en ook niet zo goed, dus aansluiting bij de band ging niet door. Wel zag ze mij direct en sprak ze me aan.

De rest van het verhaal hoor ik van mijn familie en dat gaat allemaal via die camera’s, waarbij ik maar moet zien dat ik er wat van snap. De ontvangst is a-bo-mi-na-bel. Zij kende mijn ouders dus blijkbaar en die waren er onzeker over of Nadia misschien toch hun andere verloren dochtertje was. Toen wij elkaar leerden kennen, had ze al geen contact meer met mijn ouders, want er waren nogal wat nare dingen gebeurd. Ik zal het niet openlijk vertellen, want het zijn privé-zaken, maar het was wel opvallend dat wij vervolgens zulke dikke vriendinnen werden en zelfs het gevoel hadden dat we zussen waren. Dat heb ik nog nooit met iemand anders gehad – wel dat je je familie voelde, maar niet zo dichtbij. Maar Nadia had kennelijk over mij gehoord van mijn familie en daarom had ze mij waarschijnlijk gelijk aangesproken, toen ze me zag. Alles is onzeker, maar opvallend was het beslist, dat ze in een vol lokaal met allemaal mensen die zich wilden aansluiten bij de Muziekgroep zo direct míj aansprak. Het verhaal van mijn ouders kan dus wel kloppen. En waarom zegt ze anders dat haar moeder geadopteerd is, terwijl dat waarschijnlijk niet klopt?

Ondanks dat Nadia bijzonder onbestendig was, grillig, altijd uren te laat kwam opdagen en ik het meeste werk aan onze werkstukken voor de studie moest doen, waren we heel close. We hadden ook veel lol samen en er was een enorme klik. Totdat ze op een dag voor de zoveelste maal maar zo verdween. Ditmaal naar Kosovo, geloof ik, ergens in het voormalige Joegoslavië. Ze had mijn oudste zoon gedoopt, maar we hoorden nooit meer iets van haar, wat beslist niet hoort in onze cultuur. Een doopmoeder of hoe heet dat in het Nederlands (nonná in het Grieks) hoort contact te houden en hoort bij de familie. Mijn zoon weet helemaal niet meer wie hem gedoopt heeft. Maar ze heeft het toch gedaan en ik ben blij dat hij bij de kerk hoort. De foto’s zijn er nog.

 

Herinneringen aan mijn zusje

En dan nu het rare. Ik krijg iedere keer stukjes herinnering terug. De laatste tijd ook over mijn babyzusje, die in de zomer van 1970 geboren was. Zag mezelf met het kindje door ons huis sjouwen en aan Costas, toen die een keer bij ons logeerde met zijn familie, vertellen hoe je voor een baby’tje moet zorgen. Ik vier jaar oud, hij elf. En toen op een dag kwamen er drie boze blonde mannen uit Nederland, die ons allebei ontvoerden. Ik zag dat ze haar verkrachtten, dat ze mij dwongen ernaar te kijken en boos werden toen ik aan het mediteren was om een beschermende laag om mijn zusje heen te leggen. Daardoor konden ze haar niet meer verkrachten en toen vermoordden ze haar.

Ik moest alles zien en ook hoe ze haar in een houten kistje stopten en in de grond begroeven. Het was ergens in de buurt van Aráchova, een stadje vlakbij het Parnassósgebergte ten noordwesten van Athene in de bossen. Zo’n soort energieveld had ik ook om me heen weten te leggen toen ik zelf een baby’tje was en de satanisten probeerden me te verkrachten. Vaak lukte het ze dan niet, maar kwaad werden ze wel als ze het merkten. Dit is uit mijn herinneringen en mijn familie zegt dat er politie is geweest die dit bevestigd heeft. Maar ze hadden mijn zusje’s lichaampje niet meer gevonden en dus toen die jongedame die ik Nadia heb genoemd opeens opdook, begonnen de twijfels weer. En de pijn, toen zij hun veel verdriet deed.

Het zou natuurlijk kunnen zijn dat die satanisten mijn zusje onderhands hebben meegenomen ergens anders naar toe en dat ze haar daar in de bossen van Aráchova hebben verwisseld met een ander kindje. Ze zijn ertoe in staat en ik zat op een afstandje. Het was in de winter en ze had een deken om zich heengewikkeld. Maar of het zo geweest is, zullen we wel nooit te weten komen. Voor mijn familie is het wel zeker dat de jongedame van later de kleine verloren Nadia niet is, maar een bijzonder verhaal blijft het wel. En het kan zijn dat ik die verbintenis zo voelde, omdat zij mijn ouders stiekem kende. Ze heeft er nooit een woord over gezegd, dus ik weet zelfs niet of dát waar is. Maar als het zo is, dan heb ik dat vast onbewust gevoeld. Mijn zusje lijkt ze uiteindelijk niet te zijn.

 

Spionnen in de satansekte

Ze kan wel door die sekte eerst op mijn familie en toen op mij afgestuurd zijn om ons nog weer een keer te traumatiseren. Zulke dingen doen ze altijd. Dat is wat ik nog wilde zeggen: de satansekte en dus ook van die foute instanties zoals Jeugdzorg, stuurt altijd spionnen op mensen af, van wie ze iets willen. Die moeten een relatie met je beginnen of iets in die trant en dan aan die satanstent melden wat ze allemaal van je te weten komen. Wat je aan het doen bent, wat je aan het probéren bent vooral ook, want dat gaan ze dan saboteren. Ondertussen moet de spion je constant traumatiseren en de baas over je spelen. Ik weet wel zeker dat deze ‘Nadia’ (echte naam natuurlijk bekend bij mij) zo’n spion was. Anders zou ze toch niet eerst kennismaken met mijn ouders en Costas’ familie en daarna met mij, waarna ze geen woord tegen me zei dat ze wist wie mijn familie was??

 

Weg met satanisten, pedofielen en alles wat erbij hoort!

Dit soort gruwelrituelen zijn dingen die de satanisten doen en die bekend zijn van ze. Ze zijn er sterren in om baby’tjes te martelen, te verkrachten en te vermoorden. Kleine kinderen worden maar wat vaak misbruikt en als ze in de puberteit komen, worden ze tot prostitue(e) gemaakt en soms vermoord. Of ze maken de meisjes zwanger, waarna ze het kindje vermoorden of stiekem ter adoptie afstaan. Of ze dwingen een zwanger meisje tot abortus. Ze hebben het bij mij ook geflikt, dus ik kan uit eerste hand vertellen dat het waar is.

Deze sekte moet absoluut gestopt worden! Ja, het wordt steeds moeilijker voor ze om hun misdaden te verhullen, maar het moet helemaal tot nul stoppen en de daders moeten aan de hoogste galg. Niet even in de gevangenis en dan weer vrij, waar Nederland zo goed in is. Nee, dood. Het spijt me, maar voor zulke beulen is er geen andere oplossing mogelijk. Zodra ze vrijkomen, gaan ze immers vrolijk door en ook in de gevangenis zitten ze echt niet stil, voor wie dat soms dacht. Ze hebben hele netwerken en zelfs als je ze zou castreren, zouden ze doodleuk doorgaan als handelaar voor andere verkrachters. Pedofielen zo u wilt. Maar het zijn dus satanisten.

 

 

donations Untold Times

 

 

Buy Me A Coffee

 


 

 

 

Follow the news by Email

 

Natassa Vassiliou, MA

Anastasía (Natassa) Vassiliou analyses the news with her unique fresh insight. She studied Greek & French Literature, with minors in law ethics and teaching mother language plus specialisation in media psychology. 25 years in education & business trainings followed. 13 years in traditional medicine research and coaching & 2 years in the media. Natassa loves kids, Greece, coffee & nice people. Also cherries, apes, boeren, cooking & experts. No to Jeugdzorg, egoists, bonkers, dipshits & digital ID's. Proud Greek, Orthodox Christian and Mom of 2 Awesome Big Boys, she is sadly handicapped.

Feel free to give a nice reaction:

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.