Vijf mei, de dag van onze … vrijheid?

Vijf mei, de dag van onze … vrijheid?

Het is eigenlijk best vreemd dat ik, die nooit vrijheid gekend heb, iets ga schrijven over vrijheid. Steeds meer mensen maken zich mijns inziens volkomen terecht groeiende zorgen om onze vrijheden en ons democratische regeringsstelsel. Maar weet u eigenlijk wel hoeveel mensen en vooral ook kinderen er helemaal niet vrij zijn om zelfs maar iets te kiezen in hun leven? Nee, het gaat nu niet over arme mensen in Afrika of Azië. Ik bedoel mensen hier in Nederland, in Europa of de Verenigde Staten en waar eigenlijk niet. De reden waarom zoveel mensen niet inzien dat we onze vrijheid aan het verliezen zijn, is dat zij die vrijheid nooit gekend hebben. Leest u maar mee, want ik besef nu eigenlijk pas dat ik zelf vrij ben. Als eerste op de wereld ooit.

 

Vrij om te bepalen hoe je leven eruit gaat zien?

Altijd weer vind ik het moeilijk om het te hebben over satanisme. Wat daarvan bekend is, zijn de werkelijk ijzingwekkende martelingen die kindertjes en soms ook vrouwen worden aangedaan. Zelf heb ik in een satanische familie moeten opgroeien en daar heb ik al een paar keer iets over verteld. Soms verwijder ik mijn verhalen ook weer, omdat ik het zo moeilijk vind om er op zo’n manier over te schrijven, dat het niet alleen mensen wekt, maar dat het hen ook verder helpt. Ik denk dat ik dat juist vandaag kan en ga een poging doen om te vertellen wat satanisme in de praktijk van alledag betekent. Misschien is dat wel heel iets anders dan u altijd gedacht hebt. Voor mij was dat wel zo, toen ik het ontdekte.

Veel en veel meer mensen dan u zelfs maar zou kunnen vermoeden, groeien op in satanische gezinnen. Satanisme is zóveel meer dan gruwelijke shows, waarin kinderen vreselijke dingen worden aangedaan en kinderhandel. Het is een wereldwijd systeem, waarin alles – maar dan ook écht alles – wat gemeen, onrechtvaardig, corrupt, ongezond maar ook machtig is, ingepakt zit. De Siciliaanse maffia, om maar zo een voorbeeld te noemen dat me te binnenschiet, hoort er ook bij en alle drugshandel op de wereld. Alle prostitutie, alle criminaliteit, alle slechte economische systemen die armoede veroorzaken en alle foute regeringen en hele overheden op de wereld. De hele Jeugdzorg hoort erbij, topsport, kunst en andere artistieke uitingen en de wetenschap.

 

Een verplichte “opleiding”

Voor ál die sectoren in het leven worden mensen “opgeleid” en dat doen satanisten op een wel héél weerzinwekkende manier. Als je geboren wordt in zo’n familie uit Het Systeem, word je alleen misbruikt als dat in jouw familie ‘past’. Iedere familie heeft namelijk een doel of een bepaalde set van beroepen waar ze in terecht zullen komen. Is dat ergens in een hoge functie, dus bijvoorbeeld in de politiek, zelfs op gemeentelijk niveau, in het bedrijfsleven, de handel, prostitutie, criminaliteit of ergens waar je beroemd gaat worden als artiest of sporter, dan val je onder het inmiddels redelijk bekende MK Ultra. De CIA martelt er mensen mee tot spion, maar alle mensen uit een dergelijke familie, waarvan de handlanger (handler in het Engels) of de vertrouwenspersoon (proctor) die zij allen hebben, vindt dat zij zo’n beroep moeten krijgen, worden zo behandeld.

Dat wordt gedaan door middel van vijf jaar sekseel misbruik in de kindertijd, waardoor ze een gespleten persoonlijkheid hebben. Hun ouders zéggen niet gewoon tegen ze dat ze bijvoorbeeld fotograaf moeten worden, omdat Het Systeem dat wil. Nee, ze misbruiken het kind en tijdens dat misbruik schreeuwen ze wat ze willen. Bijvoorbeeld: “Jij moet fotograaf worden!”. Dat zinnetje zit helemaal vast in het hoofdje van het kind en als iemand dat tegen ze zegt, gaan ze dat uitvoeren – dus fotograaf worden. Ook dit is niet voldoende, want de handlangers, die vaak onder andere de ouders zijn, en de vertrouwenspersonen van het kind zorgen er op alle manieren voor dat het kind inderdaad fotograaf wordt. Het krijgt gewoon geen keuze om iets anders te willen. Gelukkig zijn mag overigens ook niet, want dat past niet in Het Systeem. Onderdanig zul je zijn en als vrouw al helemaal. Anders kan geweld immers niet bestaan.

In families waar kinderen moeten opgroeien tot zo’n handlanger of vertrouwenspersoon gaat het anders. Daar is geen misbruik en alles lijkt van buitenaf heel lief en goed te gaan. Maar onderhuids zijn de ouders keihard en streng, zonder enig gevoel voor kinderpijntjes en -verdrietjes. Ook in deze gezinnen staan de kinderen er feitelijk alleen voor, want de hand die ze voedt, kleineert ze ook. Geestelijke mishandeling is dat. Later moeten zulke kinderen hetzelfde doen met hun eigen kinderen en met degenen die zij weer moeten “bijstaan” in het leven. Zij worden best vaak therapeut of iets in die richting en zijn dan ook hard tegen hun patiënten. Dit lijkt misschien geen satanisme, maar dat is het wel degelijk: deze kinderen moeten later anderen die in het topprogramma – zoals ik – of in dat MK Ultra moeten zitten, daar hardhandig doorheen slepen. Vertrouwenspersonen zijn dan zacht en vriendelijk voor hun slachtoffer, maar laten ze vierkant zakken op het moment waarop ze hen nodig hebben. Handlangers zijn meer op afstand en dwingen hen vanuit de schaduwen. De slachtoffers weten meestal niet eens wie hun handlangers zijn.

 

Kun je zoveel oud zeer eigenlijk nog wel verwerken?

Als deze mensen nu later in hun leven in therapie gaan of aan anderen over hun jeugd vertellen, zeggen ze niet dat ze in een satanisch gezin zijn opgegroeid. Ze vertellen dat hun jeugd hard was en niet leuk en dat ze er liever niet meer aan terugdenken. Ze zitten vol oud zeer, waar ze absoluut niet schuldig aan zijn, maar ook weinig aan kunnen doen. In therapie worden je trauma’s niet verwerkt, maar op slot gezet. Sommige mensen vinden dat wel fijn, omdat ze het dan niet meer voelen, maar oude pijn werkt onderhuids verder en maakt je dan lichamelijk of geestelijk ziek. Juist als het op slot gezet is.

Een tante uit mijn pleegfamilie werd op latere leeftijd, toen de kinderen uit huis waren en ze dacht dat ze nu verplicht moest gaan genieten van het leven, helemaal gek. Ze kón namelijk niet genieten, want ze stond geestelijk onder hoogspanning met al haar onverwerkte zeer van vroeger. Ze kon haar rust niet vinden, schreeuwde het letterlijk uit door de onmacht die ze voelde, maar niet onder woorden kon brengen en niemand wist meer hoe haar te helpen. Zij had niet iemand om zich heen, die haar kon genezen en ging eraan tenonder. Het was ontzettend triest om dat mee te maken. Ik was toen te jong om het te kunnen begrijpen, maar nu weet ik precies wat het was.

 

Wat ís vrijheid eigenlijk?

Costas vraagt mij altijd: “Straks als we eindelijk samen zijn, wát wil je dan gaan doen?”. En ik weet het niet. Rust, ja rust wil ik. Maar ik wil ook eindelijk promoveren. Maar wil ik dat wel echt? Gewoon bij de kinderen blijven, ook al zijn die al groot, misschien wil ik dat wel. Uitzieken en verder genezen. “Ja maar daarná”, houdt Costas dan vol. “Wat zou jij zelf nou graag willen in het leven?” Nu moet ik een beroep kiezen, is mijn gedachte bij die vraag. Toch nog zangeres en muzikant worden, zoals ik eigenlijk had gewild. Of nee, toch maar verder studeren. Nee, dat vindt Costas niet leuk. Die wil graag iets samen met mij doen. Een bedrijf? Ach nee, veel te veel stress, ik kies niet zélf voor stress. Verder in de journalistiek, een boek schrijven, op reis over de wereld overal lezingen houden over de nieuwe tijd die wél mooi gaat worden? Nee joh, dan krijg je maar kritiek in de media. En ik wíl geen beroep! Ik wil gewoon niks, want ik weet niet wat vrijheid is en wat kiezen betekent. Dat heb ik nooit gemogen en ik weet niet hoe dat moet.

Er zijn wel bijna één op de drie mensen die zo opgroeien. Liefdeloos en zonder enige vrijheid. Probeer je toch iets te doen wat je zélf graag wilt, dan maakt je omgeving je kapot. De enige reden waarom mijn talenbureau niet financieel gesloopt werd, was omdat ik dat moest van die familie. Eigenlijk moest ik tolk worden van ze, maar daarvoor hebben ze me toch iets te hard van de trap gesmeten. Toen ik echter snelcursussen Nederlands wilde gaan geven met mijn schooltje, trokken ze aan de touwtjes en raakte ik verlamd. Dat mocht ik dus blijkbaar niet. Achteraf bezien, want gewoon tegen je praten is er niet bij. Je mag nooit iets doen wat je echt leuk vindt of waar je zelfs maar plezier in hebt, als je in zo’n familie moet opgroeien.

Voor zulke mensen betekent de vrijheid om je mening te mogen ventileren eigenlijk niets. Al hébben ze een mening, dan nog mogen ze die van hun omgeving niet eens uiten. Ze mogen toch niet doen wat ze willen en daarom begrijpen ze niet goed waarom anderen dat zo nodig vinden. Mij heeft dit Systeem nooit helemaal aan banden kunnen leggen. Ik denk omdat ik op mijn vierde jaar dus bijna een jaar terug bij mijn echte ouders ben geweest. Daaraan kunt u zien hoe keihard Jeugdzorg alleen al over mij liegt. Mijn moeder was niet alleen arts, maar kon ook echt genezen zoals ik dat zelf ook kan. Zij heeft me weten te genezen van al mijn pijn en trauma’s. Toen ik terug moest naar de hel, was ik al te oud om nog weer opnieuw helemaal aan flarden te slaan, maar ook ik zou echt niet weten wat ik met mijn leven zou doen, als ik echt vrij was. Toch weet ik vrijheid wel te waarderen, waarschijnlijk omdat ik in een vrije familie geboren ben.

 

Daarom moeten wij voorvechters zijn

Ik kan in mijn eentje niet al die mensen genezen en als ik dat zelfs maar zou proberen, zou ik die clan weer op mijn nek krijgen. Dat is dus onmogelijk en in de situatie waarin veel mensen verkeren, kiezen ze ervoor om in een bubbel van zachtheid en (nep)liefde te gaan zitten. Een fantasiewereld van henzelf, waarin alles wél goed is, omdat ze het niet aankunnen om de toestand waarin we onze laatste vrijheden aan het kwijtraken zijn, met open ogen te bekijken. Als je toch probeert ze wakker te maken, reageren ze stekelig, gemeen en boos. Dat is heel onaangenaam en ik kan daar in ieder geval moeilijk mee omgaan. Het triggert mijn eigen pijn ook opnieuw. Die heb ik wel verwerkt, maar ook ik wil niet meer met mijn verleden geconfronteerd worden, waarin ik dag en nacht werd gekleineerd, uitgescholden, geschoffeerd en over de rest zal ik het maar niet eens meer hebben. Moeten we dat deze mensen dan wél aandoen? Zie hen als gewonde soldaten.

Mijn mening is dat wij die nog wél kunnen vechten, dat moeten doen. Wat vaccinatie betreft zijn wij ergens tussen de 35 en 45% van de bevolking. Wat verdere inzichten over onze vrijheid betreft, zijn we rond de 25% van de bevolking in Nederland. Wetenschappelijk gezien is dat precies wat nodig is om stand te kunnen houden en te overwinnen. Vergeet niet dat veel van onze politici ook dat MK Ultra hebben moeten doorstaan en anders wel andere programma’s uit Het Systeem, die heel wreed zijn. Ook zij hadden de vrijheid niet om zelf te kiezen wat ze wilden doen in het leven en ze weten (volgens mij) heel goed van zichzelf dat ze het niet goed doen. Ze kunnen er alleen niet mee stoppen en dus moeten wij de machine stilzetten en betere mensen aan het stuur van ons land zien te krijgen.

 

Plotseling vrij als eerste persoon ooit

Mij heeft Het Systeem het afgelopen weekend bruut laten vallen. Ik ben dus min of meer vrij, maar ze zijn ook al niet in staat om iets goed te maken en dus zit ik van de ene op de andere dag plotseling zonder een cent inkomen. De afgelopen jaren ben ik al genoodzaakt geweest mijn spaargeld op te maken en ik heb alleen nog een paar honderd euro voor de komende twee weken. Daarna is het over en u hoeft niet te denken dat ík, na alles wat ik heb moeten meemaken met de satanisten, mijn uitkering toch minstens nog terugkrijg. Of dat ik kan procederen. Nee, ik ben er niet alleen te ziek voor, maar ik zou mijn gelijk ook nooit krijgen. Het rechtssysteem is immers in hun handen en daar mag ik niet eens meer komen. Omdat ze me hebben moeten loslaten als eerste ooit, want er is nog nooit iemand geweest die dit Systeem uitgekomen is. Zij willen er aan de ene kant óók uit en aan de andere kant zien ze mij als verrader.

Alles is dubbel in die wereld van hen en daarom kan ik slechts één ding doen: proberen me als gelukkig wel talentvol journaliste en columniste staande te houden. Niet proberen mijn gelijk te halen, want de overheid is hun wereld en daar hebben ze me nu dus net uitgekeild. “Vrijlaten”, noemen ze dat dan. Doneer alstublieft, want dat heb ik dubbel en dwars verdiend met mijn bijdrage aan de strijd om onze vrijheid. Bovendien: nu ik uit dat Systeem ben, zult u zien dat ze minder macht hebben en meer om zich heen gaan slaan. Help mij omhoog aan een groot lezerspubliek, want alleen dán kunnen we het redden. Ik vraag echt niet om grote donaties en ik ben gewend om van bijna niets rond te komen. Maar wat u kunt en wat u eerlijk over hebt voor degene, die als eerste dit Systeem toch zover heeft overwonnen, dat ze geen directe macht meer over haar hebben. Zolang ze hun uit de buurt blijft. De doneerknop zit rechtsboven in het zijmenu en helemaal rechtsonder aan de pagina. Al deze jaren heb ik er niet om gevraagd en alles gratis gedaan, maar nu kan dat niet langer.

 

 


donate-to-natassa-news

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Follow the news by Email

 

Please feel free to give a nice reaction

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.